Γεια σας, με λένε Τίνα και δεν περίμενα καθόλου όλα αυτά!!!

Συγγνώμη, αλλά η ζωή σε κατακλύζει ξαφνικά. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης εγκυμοσύνης μου, μου διαγνώστηκε ΧΑΠ III Gold. Είμαι ξυλουργός και σιδηρουργός, ή μάλλον ήμουν. Και μου άρεσε πολύ να δουλεύω. Στο πλαίσιο της δουλειάς μου, βρισκόμουν συχνά σε εργοτάξια και τα σαββατοκύριακα σε εκδηλώσεις. Στο πανηγύρι της πόλης, για τη στήσιμο και το ξεστήσιμο. Στη χριστουγεννιάτικη αγορά, για τη στήσιμο και το ξεστήσιμο.

Και τον υπόλοιπο χρόνο ήμουν μητέρα, με τη γιαγιά και τη μαμά στο παρασκήνιο για υποστήριξη. Φυσικά, με τα χρόνια η κατάσταση χειροτέρευε και έπρεπε να σταματήσω να δουλεύω. Τα αγόρια μου λάτρευαν όταν τα πήγαινα στο σχολείο ή στον παιδικό σταθμό την Πέμπτη το πρωί και ήξεραν ότι η γιαγιά, δηλαδή η προγιαγιά τους, θα τα έπαιρνε σήμερα και η μαμά θα ερχόταν απόψε και θα μας έβαζε στο αυτοκίνητο. Πάντα μύριζε ζαχαρωτό και λουκάνικο, έλεγαν. Όταν λοιπόν δεν μπορούσα πια, η γιαγιά έπαθε και αυτή άνοια. Τον Δεκέμβριο δυστυχώς πέθανε και τώρα η μαμά έχει άνοια. Αλλά η μαμά μου, δυστυχώς, τα έκανε θάλασσα. Τώρα εισήχθη σε ίδρυμα από δικαστή. Επειδή η ίδια δεν ήθελε να πιστέψει τι συνέβαινε. Δεν πλήρωσε το ενοίκιο, το ρεύμα και άλλα σημαντικά πράγματα. Και κανείς δεν ξέρει πού είναι τα χρήματα. Τώρα είμαι εντελώς μόνη και πρέπει να φροντίσω τα πάντα. Όμως, το αναπηρικό μου αμαξίδιο χάλασε. Έχω ένα Erad Agora 10 km/h. Αυτό όμως αρκεί για τα ψώνια και για να επισκέπτομαι τη μαμά. Μπορείτε να με βοηθήσετε, παρακαλώ; Θα σας δείξω και τα τιμολόγια. Απλά χρειάζομαι αυτή τη βοήθεια τώρα. Για τα υπόλοιπα προσπάθησα να τα διευθετήσω με την κοινωνική πρόνοια, τις δημοτικές υπηρεσίες και τον ιδιοκτήτη. Ελπίζω να δείξουν λίγη υπομονή. Αλλά πρέπει να αποκτήσω κινητικότητα. Η μαμά μου είναι εντελώς μόνη. Χωρίς επισκέψεις!!! Σας παρακαλώ, παρακαλώ, να είστε τόσο καλοί. Ευχαριστώ