Καλημέρα σε όλους τους καλούς ανθρώπους. Μαζί με τη σύζυγό μου και τα δύο παιδιά μας ζούμε σε ένα δωμάτιο, επειδή η ευτυχία μας δεν κράτησε πολύ. Ζούσα με τη σύζυγό μου στη γιαγιά μου, αλλά όταν πέθανε η γιαγιά και, ένα χρόνο μετά το θάνατό της, δυστυχώς πέθανε και η μητέρα μου, κανένας από τα αδέλφια μου δεν ήθελε το διαμέρισμα των γονιών μου, επειδή όλοι ισχυρίζονταν ότι δεν ήθελαν κάτι τέτοιο, ότι ήταν βάροςδεν μπορούσα να το καταλάβω. Ως το μεγαλύτερο παιδί, με πείραζε πραγματικά να το ακούω αυτό. Έτσι, παρόλο που ήθελαν να το πάρουν, αποφάσισα να κάνω κάτι για αυτό το σπίτι. Δεν βγάζω αρκετά χρήματα για να μπορέσω να το φτιάξω, αλλά μαζί με τη γυναίκα μου και τα δύο παιδιά μας, ηλικίας 2 και 9 ετών, αποφασίσαμε ότι θα κάνουμε κάτι. Δουλεύω σε εργοτάξιο οπότε ξέρω να κάνω κάποια πράγματα και έτσι ξεκίνησε. Μετά τη δουλειά, ακόμα και τη νύχτα, έκανα ό,τι μπορούσα εκεί, μέχρι που τελικά, μετά από ένα χρόνο συλλογής και αποταμίευσης, καταφέραμε να φτιάξουμε το κάτω μέρος του διαμερίσματος, δηλαδή ένα μεγάλο δωμάτιο και κουζίνα για να μείνουμε, γιατί δεν είχαμε πια πού να μείνουμε και έπρεπε να μετακομίσουμε κάπου. Όμως η ευτυχία μας δεν κράτησε πολύ. Μετά από τις καταιγίδες, η στέγη έσπασε και όλη η δουλειά μας βρέθηκε κυριολεκτικά κάτω από το νερό. Τώρα μένουμε σε ένα μικρό δωμάτιο σε αυτό το διαμέρισμα, το καλύψαμε με πλαστικό και προσπαθούμε κάπως να συνέλθουμε. Δουλεύω τώρα 10-12 ώρες την ημέρα για να καταφέρω να επισκευάσω αυτό το διαμέρισμα, αλλά δυστυχώς οι δυνάμεις μου εξαντλούνται και γι' αυτό απευθύνομαι σε καλούς ανθρώπους για βοήθεια και εκ μέρους της οικογένειάς μας θα ήθελα να ευχαριστήσω για κάθε βοήθεια