2015: Μεγαλώνω μόνη μου τρία παιδιά εδώ και πολλά χρόνια· ως υπεύθυνη έργων πληροφορικής, ζούμε σε οργανωμένες συνθήκες, με αίσθημα ευθύνης και τεράστια εργατικότητα.

2016: γνωρίζω τον πρώην μου και, αν και με φόβο, αλλά με την πάροδο του χρόνου γεμάτη ελπίδα, του επιτρέπω να μετακομίσει από το ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του στο δικό μου. Το ανεκπλήρωτο όνειρό μου από τα παιδικά μου χρόνια, που μου πρόσφερε την ασφάλεια μιας πλήρους οικογένειας, φαίνεται να πραγματοποιείται.

2018: εργάζεται ως οδηγός και από αυτό προκύπτει η ιδέα να ξεκινήσουμε μαζί μια μεταφορική επιχείρηση. Όλη μου η περιουσία πηγαίνει στην εταιρεία, όπου επί χάρτου εμφανίζομαι μόνη μου.

2024: πλέον είναι γεγονός ότι όποιος είναι καλός υπάλληλος, δεν είναι απαραίτητα καλός διευθυντής. Έχουμε τραπεζικό δάνειο 25 εκατομμυρίων φιορινιών, η σχέση μας είναι σε ερείπια. Πίστεψα ότι ως πιθανή λύση θα επενδύαμε, θα επιπλώναμε ένα καινούργιο ενοικιαζόμενο διαμέρισμα, όπου θα μετακόμιζε. Γιατί έτσι θα ήταν καλύτερα. Δεν έγινε.

2025: στην εταιρεία δεν υπάρχει πια τίποτα εκτός από το δάνειο, νέα θέση εργασίας πια μόνος: εταιρικός τραπεζίτης· και μετά η πλήρης καταστροφή: ο μεσαίος γιος μου πεθαίνει σε ατύχημα στα 26 του. Επιβίωση.

2026: πέρυσι πήρα τον τίτλο του πρώτου στην τράπεζα, αλλά αυτοί οι τίτλοι δεν έχουν πια σημασία. Το φθινόπωρο πρέπει να αποπληρώσω χρέος 25 εκατομμυρίων φιορινιών. Είναι δικό μου, εγώ έβαλα το όνομά μου και αν φύγω από αυτόν τον κόσμο, θα περάσει στα παιδιά μου.

Γι' αυτό μένω και θα κάνω τα πάντα για να τα τακτοποιήσω. 

Σ' ευχαριστώ που το διάβασες.

Σας ευχαριστώ που δεν με κρίνετε, αν και έχετε κάθε δικαίωμα να το κάνετε και είναι απολύτως λογικό.

Σ' ευχαριστώ που με καταλαβαίνεις.

Σας ευχαριστώ που με υποστηρίζετε!