Αυτό δεν είναι απλώς ένα διαμέρισμα.

Είναι η παιδική μου ηλικία.

Είναι το ασφαλές μου καταφύγιο.

Είναι η τελευταία υλική σύνδεση που έχω με τους γονείς μου.

Έχασα και τους δύο γονείς μου όταν ήμουν μόλις 11 ετών. Σε μια ηλικία που τα περισσότερα παιδιά μαθαίνουν ακόμα πώς να είναι γενναία, εγώ μάθαινα πώς να επιβιώνω χωρίς τους δύο ανθρώπους που ήταν ολόκληρος ο κόσμος μου. Από τότε, αυτό το σπίτι είναι το μόνο μέρος που μου θυμίζει ακόμα εκείνους — το γέλιο τους στους τοίχους, τη ζεστασιά τους στο φως του ήλιου που μπαίνει από τα παράθυρα, την αγάπη τους σε κάθε γωνιά.

Ο χρόνος, όμως, δεν ήταν ευγενικός με το διαμέρισμα. Τώρα χρειάζεται επείγουσες επισκευές. Οι τοίχοι είναι κατεστραμμένοι, κάποια μέρη του δεν είναι πλέον ασφαλή και δεν μπορώ να το ανακαινίσω μόνη μου. Κάθε ρωγμή μοιάζει με ένα ακόμα κομμάτι του παρελθόντος μου που σιγά-σιγά ξεθωριάζει.

Δεν ζητάω πολυτέλεια.

Ζητάω βοήθεια για να διατηρήσω τις αναμνήσεις.

Να φτιάξω τον χώρο που με μεγάλωσε.

Να κρατήσω ζωντανό το μόνο μέρος όπου εξακολουθώ να νιώθω κοντά στους γονείς μου.

Κάθε συνεισφορά, όσο μικρή κι αν είναι, σημαίνει περισσότερα από ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. Δεν βοηθάτε απλώς στην ανακαίνιση ενός διαμερίσματος — με βοηθάτε να προστατεύσω την παιδική μου ηλικία, την ιστορία μου και το τελευταίο κομμάτι της οικογένειάς μου που μου έχει απομείνει.

Αν μπορείτε να κάνετε μια δωρεά, να μοιραστείτε ή απλά να στείλετε την υποστήριξή σας, θα σας είμαι για πάντα ευγνώμων.

Από τα βάθη της καρδιάς μου, σας ευχαριστώ. 💛