Μουόνια, Μόνικα, ξύπνα! Σήκω! Κοιμήθηκες αρκετά. Αρκετά πια! Έλα πίσω σε μας!

Μαζί μπορούμε να πετύχουμε περισσότερα!

Ας βοηθήσουμε τη Μόνικα να βγει από την αιχμαλωσία, ας τη βοηθήσουμε να ξαναγίνει καλά.

Η αγαπημένη και μοναδική μας κόρη Μόνικα, σε μια συνηθισμένη εργάσιμη μέρα, το πρωί της 9ης Οκτωβρίου 2024, ξεκίνησε χαρούμενη για τη δουλειά της. 

Ήταν πολύ χαρούμενη που, μετά την αποφοίτησή της από την Ακαδημία Καλών Τεχνών, είχε βρει δουλειά στο επάγγελμά της.

Όμως δεν πρόκειται να φτάσει στη δουλειά της, γιατί στον χάρτη της ζωής της εμφανίστηκε ένα σημείο καμπής – ένα τραγικό τροχαίο ατύχημα – ή μάλλον δύο σε ένα.  

Σε μια στιγμή, την χτύπησε ένα ελάφι που έτρεχε με ταχύτητα, το οποίο βγήκε από το δάσος στο δρόμο ζυγίζοντας πάνω από 200 κιλά, και μια στιγμή αργότερα δέχτηκε μια θανατηφόρα μετωπική σύγκρουση από ένα όχημα που έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα από την αντίθετη κατεύθυνση.

Η καρδιά της Μόνικα σταμάτησε να χτυπά. Ήταν εγκλωβισμένη στο αυτοκίνητο, αναίσθητη και χωρίς κανένα σημάδι ζωής. Οι πυροσβέστες και η ιατρική ομάδα που έφτασαν στον τόπο του ατυχήματος κατάφεραν να επαναφέρουν την κυκλοφορία του αίματος μετά από αρκετά λεπτά γενναίας ανάνηψης. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν οι ίδιοι το θαύμα που είχε συμβεί.

Κατά τη γνώμη τους, θύματα με τέτοιου είδους τραυματισμούς χάνονται για πάντα αμέσως στον τόπο του ατυχήματος.

Μετά τη μεταφορά της με το ελικόπτερο LPR στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Οπόλε, η Μόνικα υποβλήθηκε σε μια σειρά πολύπλοκων χειρουργικών επεμβάσεων, μεταξύ των οποίων η σταθεροποίηση του συνθλιμμένου δεξιού ισχίου της, ενός σπασμένου ποδιού και, πάνω απ' όλα, μιας νευροχειρουργικής επέμβασης που της έσωσε τη ζωή, διότι, όπως μας είπε ο γιατρός κατά την πρώτη μας επαφή στη ΜΕΘ, η Μόνικα παραλίγο να χάσει το κεφάλι της. Είχε σπασμένους αυχενικούς σπονδύλους από τον C0 έως τον C3, και οι δύο κροταφικοί κόνδυλοι με εσωτερική μετατόπιση, ένα τραυματισμένο νωτιαίο μυελό, πολυάριθμα αιματώματα, ακόμη και στην καρωτίδα, στην περιοχή της υπόφυσης (...). Ο εγκέφαλός της είχε υποστεί υποξία για αρκετά λεπτά. Κατά τη γνώμη των γιατρών, μόνο το τμήμα του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για την αναπνοή βρισκόταν σε καλή κατάσταση. Υπήρχαν βάσιμες ανησυχίες για το αν η Μόνικα θα επιβίωνε τη νύχτα μετά την επέμβαση, αν ο σοβαρά κατεστραμμένος νωτιαίος μυελός θα ήταν σε θέση να διατηρήσει τις ζωτικές της λειτουργίες για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η διάγνωση ήταν: Ακόμα και αν επιζούσε, δεν θα μπορούσε να κινήσει ούτε χέρι ούτε πόδι, δεν θα είχε πλέον επαφή, επειδή ένα σημαντικό τμήμα του εγκεφάλου της - μετωπικός, βρεγματικός, κροταφικός και ινιακός λοβός (...) - είχε νεκρωθεί ως αποτέλεσμα της παρατεταμένης υποξίας. 

Η Μόνικα επέζησε και είναι ζωντανή. Είναι ένα θαύμα. Έχουν περάσει πλέον 6 εβδομάδες από αυτό το τραγικό ατύχημα. Η κόρη μας, εξασθενημένη από μια σοβαρή ορθοπεδική επέμβαση, έχει κερδίσει πολλούς αγώνες. Έχει ξεπεράσει δύο φορές πνευμονία, δύο φορές επιπεφυκίτιδα και έχει νικήσει άλλα σηπτικά βακτήρια που ήθελαν να μας την πάρουν. 

Από τις 9 Οκτωβρίου 2024 είμαστε κάθε μέρα μαζί της. Κάνουμε καθημερινά 300 χιλιόμετρα από το σπίτι μας μέχρι το νοσοκομείο και πίσω, για να μιλήσουμε στη Μόνια, να της τραγουδήσουμε, να της παίζουμε μουσική, να της κάνουμε μασάζ στο πρόσωπο, στα εύθραυστα χέρια της, να της χαϊδεύουμε τα χέρια και τα πόδια, να διεγείρουμε όλες τις αισθήσεις και τους υποδοχείς της, να ενθαρρύνουμε τη δραστηριότητά της, την επιθυμία της να επιστρέψει στον κόσμο μας. Οι γιατροί διαπιστώνουν στις συνδεδεμένες οθόνες ότι η ζωτική της δραστηριότητα αυξάνεται σημαντικά κατά τη διάρκεια των επισκέψεών μας. Αυτό μας δίνει ελπίδα και δύναμη να δράσουμε.

Έχουμε τα πρώτα αποτελέσματα. Οι ίδιοι οι γιατροί κοίταζαν τη Μόνικα με δυσπιστία για μια εβδομάδα. Η Μόνικα ανοίγει τα μάτια της, αντιδρά στην ώρα της ημέρας και της νύχτας, αντιδρά στο φως, έχει αρχίσει να κουνάει τα μάτια της, έχει αρχίσει να κινεί το στόμα της, να κάνει τις δικές της μοναδικές γκριμάτσες, γυρίζει ελαφρά το κεφάλι της από τη μία πλευρά στην άλλη, αντιδρά πολύ έντονα στο παραμικρό άγγιγμα, λυγίζοντας και τα δύο πόδια στα γόνατα, μπορεί να σφίξει το χέρι της ακούσια (...) και πριν από λίγο καιρό δεν έπρεπε να επιβιώσει, δεν έπρεπε καν να κουνήσει βλεφαρίδα.

Προσπαθούμε να εντάξουμε τη Μόνικα στο πρόγραμμα αφύπνισης για ενήλικες σε εγκεφαλικό κώμα, διότι η Μόνικα, την οποία δεν έχουμε αναφέρει μέχρι τώρα, είναι μια ενήλικη, όμορφη 29χρονη γυναίκα, μια ντροπαλή παρθένα, που πρόσφατα ήταν έτοιμη να δημιουργήσει τη δική της οικογένεια.

Είμαστε σε επαφή με μια σειρά από υγειονομικά ιδρύματα και νοσοκομειακά τμήματα που προσφέρουν αυτό το είδος θεραπείας για ασθενείς σε κώμα και υλοποιούν προγράμματα 12 μηνών. Αυτά είναι, για παράδειγμα: το «Budzik dla Dorosłych» στη Βαρσοβία, το «Rehstab» στη Λιμανόβα, το νοσοκομείο στη Τσεστόχοβα, στο Γιαστρζέμπι Ζντρόι, στο Μπρέγκ ή το «Repty» στο Ταρνόβσκι Γκόρι (...).

Δυστυχώς, παντού πρέπει να περιμένει κανείς έως και 12 μήνες στην λίστα αναμονής για την εισαγωγή, ενώ σε κάθε περιοχή περιμένουν 2,3 έως 8 άτομα πριν από τη Μόνικα. Στο τέλος του έτους, κάθε ίδρυμα στερείται των πόρων από το Εθνικό Ταμείο Υγείας για να επιδοτήσει τη θεραπεία, και νέες αποφάσεις σχετικά με τα όρια θα ληφθούν μόνο στις αρχές του 2025. Για τη Μόνικα, όμως, κάθε μέρα καθυστέρησης στην επαγγελματική αποκατάσταση σημαίνει μικρότερη πιθανότητα να επιστρέψει στον κόσμο των συνειδητών, σχετικά υγιών και σε καλή φυσική κατάσταση ανθρώπων.

Ένα ιδιωτικό κέντρο αποκατάστασης για τη Μόνικα με επαγγελματική ιατρική φροντίδα από καθημερινή ομάδα γιατρών, νευροαποκατάσταση, νευρολογία, μουσικοθεραπεία, υδροθεραπεία κ.λπ. κοστίζει περίπου 15.000 PLN για διαμονή δύο εβδομάδων σε ένα κέντρο. Το μηνιαίο κόστος για τη συμμετοχή σε ένα ιδιωτικό πρόγραμμα αποκατάστασης, όπως αυτό που προσφέρει π.χ. το «Budzik» στη Βαρσοβία, ανέρχεται σε περίπου 35.000 PLN ανά μήνα. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να το αντέξουμε οικονομικά. Πιστεύουμε ότι σχεδόν κανείς δεν μπορεί να αντέξει μια τέτοια δαπάνη, ακόμα και αν πρόκειται για έναν τόσο σημαντικό στόχο στη ζωή.

Εγώ, η μητέρα της Μόνικα, έχω ήδη παραιτηθεί από τη δουλειά μου για να είμαι στο πλευρό της Μόνικα και να υποστηρίξω τη διαδικασία της θεραπείας της. Στην κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, δεν θα ήμουν σε θέση να αφοσιωθώ στη δουλειά μου. Προς το παρόν λαμβάνω επίδομα ασθενείας λόγω νευρικού κλονισμού, αλλά σε λίγους μήνες θα εξαντλήσω το δικαίωμα για αναρρωτική άδεια (...). Ο πατέρας της Μόνικας εργάζεται σε ένα μικρό ιδιωτικό συνεργείο αυτοκινήτων, και το εισόδημά του αρκεί, στην παρούσα κατάσταση, για τα τέλη, τη βενζίνη για τις καθημερινές μετακινήσεις από και προς το διαμέρισμα της Μόνικας και για τα απαραίτητα τρόφιμα.  

Η Μόνικα εργαζόταν, οπότε έχει συγκεντρώσει προσωρινά επίδομα ασθενείας, αλλά δεν μπορεί να το χρησιμοποιήσει η ίδια, δεν μπορεί να φροντίσει μόνη της για την ευημερία της, και εμείς, οι γονείς της, δεν θέλουμε και δεν μπορούμε προς το παρόν να διαθέσουμε τα οικονομικά της μέσα, τουλάχιστον όχι μέχρι το δικαστήριο να μας ορίσει νόμιμους κηδεμόνες της, και αυτό θα πάρει χρόνο(...).

Σε αυτή την κατάσταση απευθυνόμαστε σε εσάς, αγαπητοί αναγνώστες, ζητώντας οικονομική βοήθεια, ακόμη και αν πρόκειται για το ελάχιστο δυνατό ποσό, το οποίο θα βοηθήσει τη Μόνικα και τους γονείς της στην πρώτη φάση της θεραπείας της Μόνικα, δηλαδή να εξασφαλιστεί η διαμονή της σε ένα εξειδικευμένο κέντρο για τη θεραπεία ατόμων - αφύπνισης ενηλίκων από εγκεφαλικό κώμα, καθώς το νοσοκομείο στο Όπολε, στο οποίο βρίσκεται επί του παρόντος, δεν θεωρεί δικαιολογημένη τη νοσηλεία της στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, στην Ορθοπεδική ή σε οποιοδήποτε άλλο τμήμα του νοσοκομείου.

Σε περίπτωση που η Μόνικα, Θεός φυλάξοι, δεν πληροί τις προϋποθέσεις για κανένα από τα προγράμματα, επειδή πρέπει να ικανοποιεί συγκεκριμένα ιατρικά κριτήρια, ή αν ολοκληρώσει ένα τέτοιο 12μηνο πρόγραμμα και καταστεί δυνατό να επιστρέψει στο σπίτι της, θα χρησιμοποιήσουμε τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν για να προσαρμόσουμε το σπίτι της στις καθημερινές λειτουργίες και την αποκατάσταση και να εξασφαλίσουμε επαγγελματική φροντίδα. 

Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων για κάθε βοήθεια, εκ μέρους μας και ειδικά εκ μέρους της Μόνικα!