Όλα έχουν να κάνουν με την οικογένεια. Ο πατέρας μου ήταν ράφτης. Είχε δικό του κατάστημα στην Ελλάδα για 40 χρόνια. Είναι 70 ετών τώρα και εξακολουθεί να εργάζεται ως υδραυλικός σε ένα εργοστάσιο. Κατάφερε να αγοράσει ένα σπίτι και το κατάστημα που νοίκιαζε, παίρνοντας δάνειο από δύο τράπεζες. Η επιχείρηση ήταν κερδοφόρα και ζούσαμε άνετα. Τότε η κρίση χτύπησε την Ελλάδα και γέρασε γρήγορα λόγω της κακής ποιότητας ζωής και της σκληρής δουλειάς όλη μέρα. Έκανα οικογένεια νωρίς, αλλά δεν μπορώ να συντηρήσω όλους. Δεν αντέχω να βλέπω τον γέρο μου να δουλεύει και να αγωνίζεται κάθε μέρα, περιμένοντας απλώς να πεθάνει. Μου έδωσε τα πάντα. Αλλά το χρέος είναι αβάσταχτο και θα συνεχίσει να υπάρχει για να το πληρώσω εγώ και αργότερα ο γιος μου. Τρεις γενιές υποφέρουν εξαιτίας ενός λάθους. Θέλω απλώς να ξεκουραστεί για μερικά χρόνια πριν τελειώσει η ζωή του. Να πληρώσω το χρέος, ώστε ο γιος μου να έχει μια φυσιολογική ζωή. Οποιοδήποτε ποσό πάνω από 100.000 ευρώ θα κάνει τις τράπεζες να αλλάξουν γνώμη, να παρατείνουν την περίοδο αποπληρωμής και να μειώσουν το ποσό κατά το ήμισυ. Αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα. Έχω ακόμα 30 χρόνια μέχρι τη συνταξιοδότηση, οπότε πιστεύω ότι μπορώ να το πληρώσω μέχρι τα 70 μου. Βοηθήστε με να δω τον γέρο μου να χαμογελάει ξανά. Σας ευχαριστώ