❤️Αν διαβάζετε αυτές τις γραμμές, σημαίνει ότι βρήκα το θάρρος να γράψω❤️

Πριν από λίγο λιγότερο από ένα χρόνο, η ζωή μου σταμάτησε εν μέσω της κίνησης.

Ένας πόνος στο ισχίο. Μετά εξετάσεις. Και πάλι εξετάσεις. Σχεδόν έξι μήνες αναζήτησης. Αμφιβολιών. Πόνου.

Μέχρι τη μέρα που κατέρρευσα στην αίθουσα αναμονής του γιατρού μου. Το ΕΚΑΒ, το νοσοκομείο, η αναμονή... και μετά αυτή η φράση που σε διαπερνά σαν μαχαίρι:

Καρκίνος του πνεύμονα.

Καρκίνος του ήπατος.

Μεταστάσεις στα οστά. Στους γοφούς. Στο κρανίο. Στη σπονδυλική στήλη.

Εκείνη τη στιγμή, δεν σκέφτηκα τον εαυτό μου.

Σκέφτηκα τα παιδιά μου.

Είμαι μητέρα τριών θησαυρών: του Jérémy, 23 ετών, του Liam, 12 ετών, και της Mia, 11 ετών.

Ο Λίαμ και η Μία πάσχουν από το σύνδρομο Ehlers-Danlos, μια σπάνια γενετική ασθένεια από την οποία πάσχω και εγώ η ίδια. Η καθημερινότητά τους είναι ήδη ένας αγώνας: χρόνιοι πόνοι, ακραία κόπωση, πτώσεις, εξαρθρώσεις, αναπηρικό αμαξίδιο. Το να βλέπεις τα παιδιά σου να υποφέρουν είναι ένας πόνος που μαθαίνεις να αντέχεις... αλλά δεν τον συνηθίζεις ποτέ.

Οπότε το να τους ανακοινώσω ότι η μαμά τους έχει καρκίνο με μεταστάσεις... είναι σαν σεισμός.

Ξεκίνησαν οι ακτινοθεραπείες.

Ο πόνος από τις οστικές μεταστάσεις είναι απερίγραπτος. Σε συνθλίβει. Σε εξαντλεί. Δεν σου δίνει καμία ανάπαυλα. Μερικές φορές ικέτευα να σταματήσει.

Μετά ήρθε η καρδιακή ταμπονάδα. Η καρδιά μου περιβαλλόταν από νερό. Επείγουσα κατάσταση. Δύο εβδομάδες στην εντατική. Δύο εβδομάδες χωρίς να μπορώ να αγκαλιάσω τα παιδιά μου. Μιλούσαμε μέσω βιντεοκλήσης το βράδυ. Χαμογελούσα για χάρη τους. Μετά έκλεινα την οθόνη... και έκλαιγα σιωπηλά.

Ζύγιζα 40 κιλά. Είχα γίνει η σκιά του εαυτού μου.

Ο σύντροφός μου ζούσε με τον συνεχή φόβο ότι θα με χάσει.

Μετά από δύο χημειοθεραπείες, εκ των οποίων η μία ήταν πολύ επιθετική, μια βιοψία αποκάλυψε μια συγκεκριμένη μετάλλαξη. Ένα μικρό φως στο σκοτάδι.

Ξεκίνησα στοχευμένη θεραπεία. Τέσσερα δισκία την ημέρα.

Τρεις μήνες αργότερα, οι εξετάσεις έδειξαν υποχώρηση των όγκων. Για πρώτη φορά, ανέπνευσα χωρίς να με κατακλύζει ο φόβος.

Οι παρενέργειες είναι σοβαρές: απώλεια αίσθησης στα δάχτυλα, πόνοι, διαταραχές της διάθεσης, κόπωση... αλλά αντέχω. Γιατί κάθε μέρα που κερδίζω είναι μια μέρα με τα παιδιά μου.

Φύγαμε από την πόλη για να πλησιάσουμε την οικογένειά μου, σε ένα μικρό χωριό στο νότο. Εδώ, η ζωή είναι πιο ήρεμη... αλλά χωρίς αυτοκίνητο, είναι και πιο περίπλοκη.

Ο σύντροφός μου μετακινείται με ποδήλατο. Εγώ δεν μπορώ. Τα μέσα μεταφοράς είναι πολύ βίαια για το εύθραυστο σώμα μου. Για να πάρω άδεια οδήγησης θα χρειαζόμουν μια ενέργεια που δεν έχω πια.

Σήμερα, το όνειρό μου δεν είναι εξωφρενικό.

Είναι απλό. Σχεδόν συνηθισμένο.

Να μπορώ να πάω να πάρω την κόρη μου όταν τηλεφωνεί το σχολείο επειδή ο πόνος είναι πολύ έντονος.

Να μπορώ να πάω τον γιο μου σε ένα ραντεβού χωρίς να εξαρτώμαι από κανέναν.

Να μπορώ να πάω να αγοράσω ψωμί μόνη μου.

Να ξαναβρώ λίγη αξιοπρέπεια, λίγη αυτονομία.

Ένα μικρό αυτοκίνητο χωρίς άδεια οδήγησης θα άλλαζε την καθημερινότητά μας.

Αλλά με τα μικρά μας εισοδήματα, αυτό είναι απρόσιτο.

Έχουμε και ένα άλλο όνειρο.

Να παντρευτούμε. Όσο μπορώ ακόμα. Να γιορτάσουμε την αγάπη μέσα στο χάος. Να προσφέρουμε στα παιδιά μας μια φωτεινή ανάμνηση, μια απόδειξη ότι η ζωή συνεχίζεται παρά τα πάντα.

Δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον.

Ζω πλέον τη στιγμή. Κάθε γέλιο, κάθε αγκαλιά, κάθε «μαμά» είναι ένας θησαυρός.

Το να ζητήσω βοήθεια είναι σίγουρα ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχω κάνει.

Αλλά το κάνω για εκείνους. Για εμάς. Για να συνεχίσω να προχωράω όσο μπορώ.

Αν αποφασίσετε να μας βοηθήσετε, δεν προσφέρετε απλώς μια δωρεά.

Προσφέρετε αυτονομία.

Χρόνο.

Αναμνήσεις.

Αξιοπρέπεια.

Αγάπη.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς που αφιερώσατε χρόνο για να με διαβάσετε.

Σας ευχαριστώ για την καλοσύνη σας. 🤍

Estelle