Γεια σας,

Το όνομά μου είναι Όλγα και σας γράφω επειδή πραγματικά δεν ξέρω πού αλλού να απευθυνθώ.

Η ζωή μου δεν ήταν εύκολη. Μεγάλωσα χωρίς υποστήριξη — η μητέρα μου ήταν αλκοολική και τα πρώτα μου χρόνια σημαδεύτηκαν από αστάθεια και δυσκολίες. Αργότερα, προσπάθησα να φτιάξω τη δική μου οικογένεια, αλλά ο πρώην σύζυγός μου αρνιόταν να εργαστεί και ζούσε εις βάρος μου, αφήνοντας πίσω του ένα σωρό χρέη. Αυτά τα χρέη τελικά οδήγησαν στην έξωση μου από το δωμάτιο που νοικιάζαμε. Ο πατέρας μου μου γύρισε την πλάτη, λέγοντας ότι ήμουν «άχρηστη», και διέκοψε κάθε επαφή μαζί μου.

Σήμερα, ζω σε ένα κέντρο υποστήριξης για άτομα με ειδικές ανάγκες, αλλά δεν έχω εγκαταλείψει τον εαυτό μου. Μπορώ και θέλω να ζήσω ανεξάρτητα. Μαγειρεύω, καθαρίζω, πλένω τα ρούχα μου και φροντίζω τον εαυτό μου. Το μόνο που επιθυμώ είναι ένα δικό μου σπίτι — ένα μέρος όπου η κόρη μου θα μπορεί να έρχεται να με επισκέπτεται και να νιώθει ζεστασιά και ασφάλεια.

Δεν ζητάω πολυτέλεια. Ζητάω μια δεύτερη ευκαιρία. Αυτή τη στιγμή έχω χρέη περίπου 2.300 ευρώ και προσπαθώ να συγκεντρώσω τουλάχιστον 70.000 ευρώ για να τα ξεπληρώσω, να δώσω προκαταβολή για ένα μικρό σπίτι, να αγοράσω βασικά ρούχα και να κάνω τα πρώτα βήματα για να ξαναχτίσω τη ζωή μου.

Οι συγγενείς μου δεν προσφέρουν καμία υποστήριξη. Δεν τηλεφωνούν ούτε ρωτούν πώς είμαι. Νιώθω σαν να με έχουν εγκαταλείψει όλοι — εκτός από την κόρη μου, που εξακολουθεί να με επισκέπτεται και μου δίνει τη λίγη δύναμη που μου έχει απομείνει.

Δεν ζητώ οίκτο. Ζητώ μια ευκαιρία να ζήσω με αξιοπρέπεια. Για τον εαυτό μου. Και για την κόρη μου.

Αν μπορείτε να βοηθήσετε — είτε με ευγενικά λόγια, είτε μοιράζοντας την ιστορία μου, είτε με οποιαδήποτε μορφή υποστήριξης — θα σας είμαι βαθιά ευγνώμων.

Με αγάπη και ελπίδα,

Όλγα