Γεια σας, με λένε Μάρτα.

Εδώ και 21 χρόνια ζω με χρόνια μυελογενή λευχαιμία. Είναι πολύς καιρός — χρόνια γεμάτα συνεχή αγώνα για την υγεία, για μια ήσυχη μέρα, για μια αίσθηση κανονικότητας που πολλοί άνθρωποι θεωρούν δεδομένη. Επιπλέον, παλεύω με την κατάθλιψη, τις κρίσεις πανικού και τις επιπτώσεις της χειρουργικής επέμβασης αφαίρεσης του θυρεοειδούς που υποβλήθηκα πριν από μερικά χρόνια.

Δεν είμαι πλέον στο νοσοκομείο, αλλά το σώμα μου εξακολουθεί να υποφέρει κάθε μέρα. Το μεγαλύτερο πρόβλημά μου είναι η σπονδυλική μου στήλη — που έχει υποστεί βλάβη από τα χρόνια της ασθένειας, της θεραπείας και των πολλαπλών χειρουργικών επεμβάσεων. Τρεις επεμβάσεις έχουν αφήσει σημάδια όχι μόνο στο σώμα μου, αλλά και στην καθημερινή μου ζωή. Κάθε κίνηση, κάθε φορά που σηκώνομαι από το κρεβάτι, κάθε βήμα που κάνω συνοδεύεται από πόνο που δεν φεύγει ποτέ πραγματικά. Μερικές φορές είναι αμβλύς και σιωπηλός· άλλες φορές διαπερνά τα κόκαλα — κυριολεκτικά μου κόβει την ανάσα.

Οι γιατροί είναι ειλικρινείς μαζί μου: οι εκφυλιστικές αλλοιώσεις είναι σοβαρές. Μια τέταρτη εγχείρηση δεν αποκλείεται. Προς το παρόν, προσπαθώ να την αποφύγω μέσω αποκατάστασης και θεραπείας, αλλά όλα αυτά είναι πολύ ακριβά.

Δεν μπορώ πλέον να δουλεύω όπως παλιά. Κάθε προσπάθεια να επιστρέψω σε οποιαδήποτε δραστηριότητα καταλήγει σε πόνο, ζάλη και μερικές φορές δάκρυα αδυναμίας. Δεν είναι θέμα έλλειψης θέλησης — θέλω τόσο πολύ να ζήσω κανονικά. Αλλά το σώμα μου απλά δεν μπορεί να ανταποκριθεί. Το να στέκομαι όρθια για πολύ ώρα, το να κάθομαι ή ακόμα και το να κουβαλάω τα ψώνια έχει γίνει μια πρόκληση που ένας υγιής άνθρωπος δύσκολα μπορεί να φανταστεί.

Ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις δικές τους δυσκολίες, γι' αυτό και για πολύ καιρό προσπάθησα να τα βγάλω πέρα μόνη μου. Ήθελα να παραμείνω ανεξάρτητη και να παλεύω σιωπηλά. Αλλά σήμερα ξέρω ότι δεν μπορώ να τα καταφέρω μόνη μου πια.

Κάθε δωρεά — ακόμα και η πιο μικρή — σημαίνει πολύ περισσότερα από χρήματα. Είναι μια ευκαιρία για αποκατάσταση, για φάρμακα που ανακουφίζουν τον πόνο και για μια μικρή στιγμή ανακούφισης από τον συνεχή φόβο για το αύριο. Είναι ένα κομμάτι ελπίδας — ότι μια μέρα ίσως ξυπνήσω και σηκωθώ χωρίς πόνο.

Αν μπορείτε, παρακαλώ βοηθήστε με να παλέψω για αυτή την ελπίδα.

Και αν δεν μπορείτε να με υποστηρίξετε οικονομικά, παρακαλώ μοιραστείτε την εκστρατεία μου — αυτό σημαίνει τα πάντα για μένα.

Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για κάθε ευγενική σκέψη, λέξη και χειρονομία 💚