Με λένε Ελίσα, είμαι είκοσι ετών και πριν από δύο χρόνια έφυγα από την Ιταλία για να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Όταν έφτασα στην Ελλάδα, ήμουν μόνη, άπειρη, αλλά γεμάτη ελπίδα. Εκεί τον γνώρισα, κάποιον που με υποδέχτηκε και με βοήθησε όπως κανείς άλλος δεν είχε κάνει ποτέ. Ανάμεσά μας γεννήθηκε μια λαμπερή και έντονη ιστορία αγάπης, γεμάτη γέλια, σχέδια και μικρές καθημερινές περιπέτειες. Μαζί ζήσαμε αξέχαστες στιγμές και πίστευα ότι τίποτα δεν θα μπορούσε ποτέ να μας χωρίσει.

Τότε, άρχισαν να εμφανίζονται δυσκολίες. Οικονομικά προβλήματα, μια κοινωνία σε κρίση, καθημερινές ανησυχίες. Και όμως, κάθε φορά, παλεύαμε δίπλα-δίπλα. Πίστευα ότι η αγάπη θα ξεπερνούσε τα πάντα.

Όταν ανακάλυψα ότι ήμουν έγκυος, με κυρίευσε ένα κύμα φόβου: φόβος να με κρίνει η οικογένειά μου, φόβος να διακόψω τις σπουδές μου, φόβος να μην μπορέσω να αντεπεξέλθω στη γέννηση και την ανατροφή αυτού του παιδιού. Αλλά ακόμα και τότε, αποφασίσαμε να συνεχίσουμε αυτή τη ζωή μαζί. Η αγάπη φαινόταν ισχυρότερη από κάθε πρόκληση.

Όμως η ζωή μας επιφύλασσε ένα ακόμα πιο σκληρό πλήγμα. Η οικονομική κατάσταση κατέρρευσε, οι εταιρείες χρεοκοπούσαν και εκείνος αρρώστησε από καρκίνο. Μέσα σε λίγους μόνο μήνες τον είδα να σβήνει μπροστά στα μάτια μου, αφήνοντάς με μόνη, με ένα παιδί στην κοιλιά μου και χωρίς καμία προστασία.

Τώρα είμαι έξι μηνών έγκυος, μόνη, με χρέη και μια δουλειά που δεν αρκεί. Κάθε μέρα είναι μια μάχη για να προστατεύσω τη ζωή που μεγαλώνει μέσα μου, να αντιμετωπίσω τα έξοδα του τοκετού και να εξασφαλίσω ένα ασφαλές μέλλον για το μωρό μου.

Δεν μπορώ να τα παρατήσω. Αυτό το μικρό πλασματάκι αξίζει να γεννηθεί, να μεγαλώσει με ασφάλεια, να έχει μια ζωή γεμάτη ευκαιρίες. Κάθε χειρονομία, ακόμα και η πιο μικρή, μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Αν μπορείτε, βοηθήστε με να κρατήσω το σπίτι μου και να δώσω στο μωρό μου ένα ασφαλές μέλλον. Δεν ζητάω οίκτο, ζητάω μόνο μια ευκαιρία.