Πριν από μερικές εβδομάδες, η Λιβ κι εγώ πήραμε μια απόφαση που μας τρόμαξε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο έχουμε κάνει μέχρι τώρα.

Αποφασίσαμε να σταματήσουμε να αφήνουμε τον φόβο να καθορίζει τη ζωή μας.

Το σχέδιο ήταν απλό και ταυτόχρονα εντελώς τρελό – να φύγουμε από τη Ρίγα της Λετονίας, να διασχίσουμε την Ευρώπη και με κάποιο τρόπο να καταφέρουμε να μπουμε στο Βελγικό Γκραν Πρι της Φόρμουλα 1 στο Spa-Francorchamps. Χωρίς να έχουμε αγοράσει εισιτήρια. Χωρίς πολυτελές προϋπολογισμό. Απλά με την πεποίθηση ότι αν κινηθείς με αρκετή αποφασιστικότητα και κρατήσεις την καρδιά σου ανοιχτή, τα πράγματα θα βρουν τον τρόπο τους.

Τότε, τρεις εβδομάδες πριν την αναχώρηση – η Λιβ έκανε πίσω.

Έτσι απλά. Το άτομο με το οποίο είχα χτίσει αυτό το σχέδιο, με το οποίο το είχα σχεδιάσει, με το οποίο το είχα ονειρευτεί – έφυγε.

Και ξαφνικά ήμουν μόνο εγώ, να στέκομαι μπροστά σε κάτι που είχα περάσει εβδομάδες δημιουργώντας, με κάθε λογικό λόγο στον κόσμο να ακυρώσω τα πάντα και να επιστρέψω στην κανονική ζωή.

Έκλαψα. Το άφησα να με κατακλύσει. Τράβηξα κάρτες ταρώ. Κοίταζα το ταβάνι.

Και τότε αποφάσισα – θα πάω ούτως ή άλλως.

Όχι επειδή τα έχω καταλάβει όλα. Δεν τα έχω. Όχι επειδή είμαι ατρόμητη. Δεν είμαι. Στην πραγματικότητα, φοβάμαι αρκετά. Δεν έχω κάνει ποτέ κάτι τέτοιο πριν. Δεν έχω δημιουργήσει ποτέ περιεχόμενο πριν. Είμαι εσωστρεφής και η ιδέα να πλησιάσω ξένους σε ξένες πόλεις και να ζητήσω βοήθεια μου ανακατεύει το στομάχι.

Αλλά θέλω να μάθω κάτι. Θέλω να μάθω τι συμβαίνει πραγματικά όταν κάνεις ακριβώς αυτό που ο φόβος σου λέει να μην κάνεις.

Γιατί αυτό είναι που έχω παρατηρήσει. Κάθε φορά που μοιράστηκα αυτή την ιδέα, η απάντηση ήταν η ίδια – «Θα ήθελα πολύ να κάνω κάτι τέτοιο, αλλά δεν θα μπορούσα ποτέ. Φοβάμαι πάρα πολύ». Και το καταλαβαίνω αυτό. Το νιώθω. Ο φόβος είναι πραγματικός, είναι έντονος και βρίσκει κάθε πιθανό λόγο για τον οποίο αυτό είναι κακή ιδέα.

Αλλά έχω παρατηρήσει και κάτι άλλο. Κάθε φορά που σχεδόν τα παρατούσα – κάτι εμφανιζόταν. Ένας άγνωστος στο Βέλγιο μου πρόσφερε θέση για κάμπινγκ στην πίστα. Άνθρωποι που δεν είχα συναντήσει ποτέ δώρισαν χρήματα για μια ιδέα που βρήκαν στο διαδίκτυο. Άνοιξαν πόρτες στις οποίες δεν είχα χτυπήσει ακόμα.

Το σύμπαν συνεχίζει να μου λέει «πήγαινε». Οπότε θα πάω.

Δεν είμαι επαγγελματίας δημιουργός περιεχομένου. Δεν είμαι influencer με media kit, δακτυλιοειδές φως και σχέδιο. Είμαι μια γυναίκα από τη Ρίγα που εργάζεται σε ένα κέντρο ευεξίας, φτιάχνει κοσμήματα με τα χέρια της και ασκεί Ρέικι. Πιστεύω στο να εμπιστεύεσαι τη διαδικασία. Πιστεύω στη δύναμη ενός ανοιχτού μυαλού. Πιστεύω ότι η αποφασιστικότητα σε οδηγεί πιο μακριά από ό,τι πιστεύουν οι περισσότεροι.

Αυτό το ταξίδι είναι η απόδειξη γι’ αυτό. Ζωντανά. Σε πραγματικό χρόνο. Για όλους όσους παρακολουθούν και έχουν τη δική τους εκδοχή αυτού του φόβου – κάτι δικό τους που δεν έχουν κάνει ακόμα επειδή τους φαίνεται πολύ μεγάλο ή πολύ αβέβαιο ή πολύ μοναχικό.

Το κάνω και για αυτούς.

Τι καλύπτουν αυτά τα χρήματα:

•Μετακινήσεις – λεωφορεία, αυτοκίνητα, τρένα κ.λπ.

•Την πτήση επιστροφής από τις Βρυξέλλες

•Εννέα διανυκτερεύσεις

•Εννέα ημέρες διατροφής

• Εισιτήριο γενικής εισόδου για τη Φόρμουλα 1

•Περιθώριο για απρόβλεπτα

Τι παίρνετε σε αντάλλαγμα:

Όχι ένα προϊόν. Όχι ένα επίπεδο ανταμοιβής.

Απλώς τη γνώση ότι ήσασταν μέρος της στιγμής που μια γυναίκα από τη Λετονία στάθηκε στις πύλες ενός κυκλικού στίβου της Φόρμουλα 1 και κατάφερε να τις περάσει. Ότι βοηθήσατε να αποδειχθεί – σε αυτήν και στον εαυτό σας – ότι ο φόβος δεν χρειάζεται να νικήσει.

Ακολουθήστε το ταξίδι στο Instagram @OneGirlNoLimits.

Κάθε μέρα. Σε κάθε πόλη. Σε κάθε στιγμή αμφιβολίας και σε κάθε στιγμή που όλα μπαίνουν στη θέση τους.

Το τέλος δεν έχει γραφτεί ακόμα. Αλλά ξεκινάει από εσάς.

Σ' ευχαριστώ που διάβασες μέχρι εδώ. Σ' ευχαριστώ που πίστεψες σε κάτι πριν ακόμα ολοκληρωθεί.

Aggie

Ρίγα, Λετονία 🇱🇻