Είμαι η Άνγια, μητέρα που μεγαλώνει μόνη τα παιδιά της και δεν υπάρχει τίποτα που να μου αρέσει περισσότερο – αλλά σιγά-σιγά αρχίζω να εξαντλούμαι...

Οι επόμενες γραμμές περιγράφουν την κατάστασή μου και το αίτημά μου προς εσάς...

Έχω δύο αγόρια, και τα δύο υπέροχα.

Ο μεγάλος μου ήταν πάντα μια ιατρική ιδιαιτερότητα. Ήδη κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης εμφανίστηκαν ανεξήγητες ανωμαλίες, αλλά δεν τους δόθηκε ιδιαίτερη σημασία. Αμέσως μετά τη γέννηση, όμως, άρχισαν τα προβλήματα. Ανωμαλίες στο κεφάλι, ανωμαλίες στο ισχίο, ανωμαλίες στην ανάπτυξη. Όλα εξετάστηκαν επανειλημμένα, εν τω μεταξύ επισκεπτόμασταν τακτικά 20 διαφορετικούς γιατρούς. Κανένας από αυτούς τους γιατρούς δεν μπόρεσε να θέσει διάγνωση, μέχρι και σήμερα. Όλοι όμως τον θεράπευαν με κάποιον τρόπο, ακόμη και χειρουργικές επεμβάσεις στο ισχίο έγιναν μετά από χρόνια δοκιμών (σε ηλικία 12 ετών, δυσπλασία και στις δύο πλευρές). Όλες οι αρθρώσεις του έχουν προβλήματα και του προκαλούν δυσκολίες. Επειδή δεν μεγάλωνε αρκετά, δοκιμάστηκε σε αυτόν ένα φάρμακο που ήταν καινούργιο τότε. Για χρόνια έπρεπε να του κάνω ενέσεις στο σπίτι δύο φορές την ημέρα. Αυτή η θεραπεία τερματίστηκε απότομα με τα λόγια:«Λοιπόν, σας εύχομαι κάθε καλό, η θεραπεία τελείωσε. Το φάρμακο είναι πολύ ακριβό και δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα».

Λίγο πριν ο μεγάλος μου γιος ενηλικιωθεί, εμφανίστηκε αυθόρμητα μια ειδική μορφή επιληψίας. Δεν μπορεί να ρυθμιστεί φαρμακευτικά. Οι γιατροί πιστεύουν ότι όλα οφείλονται στην υποκείμενη νόσο – η οποία όμως δεν μπόρεσε ποτέ να διαγνωστεί. Σύμφωνα με τους γιατρούς, αποτελεί ιατρική ιδιαιτερότητα. Λόγω των πτώσεών του έχει ήδη τραυματιστεί στο κρανίο, στους σπονδύλους και στον ώμο (με ανεπανόρθωτες βλάβες). Αν και είναι πλέον πάνω από 20 ετών, δεν μπορεί να ζήσει μόνος του. Ζει λοιπόν μαζί μου. Δεν του επιτράπηκε καν να ξεκινήσει κανονικά μια επαγγελματική εκπαίδευση. Η υπηρεσία συντάξεων του έβαλε μόνο εμπόδια. Τώρα κάνει μια εκπαίδευση, την οποία του ενέκρινε μόνο το γραφείο εργασίας. Διαφορετικά, δεν θα είχε λάβει καμία χρηματοδότηση. Γενικά, δεν λαμβάνουμε καμία οικονομική ενίσχυση από πουθενά, καθώς οι «γκρίζες ζώνες» δεν πληρώνονται. Χωρίς διάγνωση, δεν υπάρχουν χρήματα. Όλα αυτά είναι πολύ δύσκολο να τα αντέξουμε και σιγά-σιγά μας τελειώνουν οι δυνάμεις. Αν τώρα προστεθεί σε κάποιον από εμάς και κατάθλιψη ή κάτι άλλο, τότε δεν ξέρω τι θα γίνει.

Ο μικρός μου είναι ψυχικά αρκετά ταραγμένος. Παθαίνει κρίσεις πανικού όταν ο μεγάλος του αδελφός έχει κρίση. Με ρωτάει συνεχώς αν μια κρίση μπορεί να έχει πολύ άσχημη κατάληξη. Φοβάται πάρα πολύ για τον αδελφό του! Και εγώ το ίδιο για τον γιο μου.

Εγώ η ίδια δεν είχα χρόνο να πάω στα ραντεβού μου με τους γιατρούς, οπότε τώρα είμαι και εγώ αρκετά ταλαιπωρημένη. Έχω ήδη πληρώσει το τίμημα – πρόσφατα δεν μπόρεσα να αποφύγω μια εγχείρηση.

Λόγω των πολλών ραντεβού του γιου μου με τον γιατρό, η θέση μου στη δουλειά κινδυνεύει (πάρα πολλές απουσίες). Έχασα την προηγούμενη δουλειά μου για τον ίδιο λόγο. Ωστόσο, λόγω της επιληψίας, ο μεγάλος μου γιος δεν μπορεί να πάρει άδεια οδήγησης, οπότε πρέπει να τον πηγαίνω εγώ στα ραντεβού. Ο πατέρας του δεν ενδιαφέρεται καθόλου και ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε.

Βλέπω μια ευκαιρία για εμάς στη μετακόμιση σε δικό μας σπίτι. Ένα σπίτι με λιγότερους κινδύνους ατυχημάτων. Ζούμε αυτή τη στιγμή σε ένα παλιό σπίτι – πολλοί τοίχοι, απότομες σκάλες, αιχμηρές άκρες πλακιδίων κ.λπ. Αν χάσω τη δουλειά μου, δεν θα μπορώ πλέον να πληρώνω το ενοίκιο ως μοναδική πηγή εισοδήματος.

Με τη μετακόμιση, ο μικρός μου γιος θα αποκτήσει επιτέλους το δικό του δωμάτιο. Χρειάζεται επειγόντως ένα μέρος όπου θα νιώθει άνετα και ασφαλής, ώστε να μην καταρρεύσει από τα όσα έχει βιώσει.

Παρακαλώ βοηθήστε μας με μια μικρή δωρεά.

Με αυτά τα χρήματα θα ήθελα να αγοράσω υγεία! Επειδή αυτό δεν είναι δυνατό, κυνηγάω το όνειρο ενός δικού μου σπιτιού για τα αγόρια μου και για μένα. Ελπίζω έτσι να αποκτήσουμε λίγο περισσότερη υγεία οι τρεις μας!!!

Ίσως θα είχα ακόμη και μια καλοκαιρινή κουζίνα – λόγω των προβλημάτων υγείας μου, παρασκευάζω μόνη μου βάμματα, κρέμες και τσάγια από θεραπευτικά βότανα.

Και ίσως θα είχα ένα δωμάτιο ραπτικής. Το ράψιμο με χαλαρώνει και ίσως θα μπορούσα τότε να το κάνω ακόμη και ως δεύτερη δουλειά.

Παρακαλώ, κάντε μια δωρεά, όχι από οίκτο, αλλά επειδή μπορείτε και θέλετε!

Ακόμη και μια μικρή δωρεά βοηθά.