Πριν από έξι μήνες αποφάσισα να γίνω υποστηρικτής αυτού του καημένου πλάσματος και να κάνω τα πάντα για να τη βοηθήσω να ζήσει μια φυσιολογική ζωή. Και τότε, η ζωή έφερε τις ανατροπές της. 

Η Furia είναι μια border collie σχεδόν 2 ετών. Στις αρχές του έτους, τον Φεβρουάριο, υπέστη εξάρθρωση στον ώμο. Ο πρώτος κτηνίατρος δεν το πήρε αρκετά σοβαρά, ισχυρίστηκε ότι το έφτιαξε, αλλά εξάρθρωσε ξανά. Εκείνη τη φορά, ευτυχώς, την παρέπεμψαν σε χειρουργική επέμβαση, η οποία φαινόταν ελπιδοφόρα μέχρι που... εξάρθρωσε ξανά. Την επιδιόρθωσαν χειρουργικά για δεύτερη φορά και απέτυχε... ξανά. Ο ιδιοκτήτης δεν είχε τα χρήματα να πληρώσει για άλλη μια χειρουργική επέμβαση.

Και τότε ήταν που άκουσες την ιστορία της. Διάβασα για το ταμείο της, συνειδητοποίησα ότι πονάει κάθε μέρα και αποφάσισα να εμπλακώ προσωπικά για να την βοηθήσω – πρώτα, με τη συγκέντρωση χρημάτων για την επέμβαση, και μετά με την απαραίτητη αποκατάσταση, γιατί αυτό είναι το επάγγελμά μου. Μετακόμισε χιλιάδες χιλιόμετρα νοτιοδυτικά και εξετάστηκε από τον ταλαντούχο Κροάτη χειρουργό μας. Μαζί, αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε έναν άλλο τύπο χειρουργικής επέμβασης - εκείνη που σταθεροποιεί μόνιμα την άρθρωση του ώμου της σε μία θέση. Πραγματοποιήθηκε στις 13 Ιουνίου, διήρκεσε ώρες και την άφησε χωρίς μέρος του οστού και με μια πλάκα μέσα στην άρθρωση - αλλά τελικά ήταν απαλλαγμένη από τον πόνο. 

Μόλις επιβιώσαμε την πρώτη εβδομάδα, όλα πήγαν ομαλά. Πρώτα, αυστηρή ανάπαυση με πλήρη γύψο στο πόδι. Μετά από ένα μήνα, η ακτινογραφία έδειξε εξαιρετική επούλωση των οστών, οπότε ο γύψος μπορούσε να κοντύνει και να τοποθετηθεί μόνο πάνω από τον ώμο. Δύο μήνες αργότερα κάναμε άλλη μια ακτινογραφία, τα οστά είχαν σχεδόν επουλωθεί πλήρως, αλλά ο γιατρός είπε: «Είναι μπόρντερ κόλι, θα μείνει με τον γύψο για μερικές ακόμη εβδομάδες». Μπορούσαμε να κάνουμε μερικές απλές ασκήσεις, η στάση της βελτιώθηκε και όσοι με ακολουθούν στο IG μπορούσαν να δουν ότι περπατάει και πάλι στα 4 πόδια, για πρώτη φορά από τον Φεβρουάριο. Μπορούσαμε ακόμη και να πάμε για «βόλτα» - πρώτα 1 λεπτό, μετά 2, μετά 3… της έφτιαξε κυριολεκτικά τη μέρα!

Αλλά τότε συνέβη ο εφιάλτης. Όταν ο φίλος μου έβγαινε από το δωμάτιο, στις 10 Σεπτεμβρίου, πήδηξε πάνω στο φράχτη του κλουβιού της και το πόδι της κόλλησε. Πανικοβλήθηκε, έκλαψε και τράβηξε το πόδι πριν προλάβει κανείς να αντιδράσει. Ελπίζαμε ότι το κόκαλο θα τα κατάφερνε, καθώς δεν έδειξε καμία ενόχληση μετά. Το γεγονός είναι ότι έχει συνηθίσει τον χρόνιο πόνο και η ακτινογραφία έδειξε ότι όλα όσα είχαν επουλωθεί μέχρι τώρα είχαν χαθεί και η πλάκα είχε στραβώσει.

Επιστρέψαμε στο σημείο εκκίνησης. Καταρρακωμένοι, αλλά γεμάτοι ελπίδα. Μετακόμισε στη φίλη μου τη Μία για να έχει ένα πιο ήρεμο περιβάλλον. Ζούσε όχι στο περίφραγμα, αλλά σε κλουβί. Δύο εβδομάδες αργότερα ακούσαμε τα καλά νέα – επουλώνεται ξανά! 

Μέχρι. Μέχρι τις 25 Οκτωβρίου. Η Furia μπήκε στο κλουβί της με την ενθουσιασμό ενός border collie και κόλλησε ξανά. Αυτή τη φορά το κόκαλο δεν άντεξε και ούτε η πλάκα άντεξε. Έσπασε – πιθανότατα δεν θα είχε σπάσει αν δεν είχε στραβώσει πριν. Ίσως είναι καλή στιγμή να προσθέσω ότι το άκρο της, το οποίο δεν λειτουργεί κανονικά από τον Φεβρουάριο, στερείται ιδιοδεκτικότητας και δεν έχει καλή αντίληψη για το πώς να το τοποθετήσει.

Για μια στιγμή, όλοι χάσαμε την ψυχραιμία μας. Με το «όλοι» εννοώ εμένα, τη Miha – που την κουβαλούσα για μήνες για να κάνει τα κακά της, τη Mia – που ήταν αυτή που κοιμόταν δίπλα στη Furia στο πάτωμα μετά την εγχείρηση, επειδή η ανθρώπινη επαφή την εμπόδιζε να κλαψουρίζει, και τη Nina – που είναι πάντα εκεί αν υπάρχει ένας σκύλος που έχει ανάγκη ή ένας φίλος που έχει ανάγκη.

Αλλά ο χειρουργός δεν τα έχασε και έφτιαξε ένα σχέδιο που μας έβαλε όλους ξανά στο σωστό δρόμο. Δεν θα εγκαταλείψουμε το πόδι της, δεν θα εγκαταλείψουμε εκείνη, δεν θα εγκαταλείψουμε την ιδέα να τρέχει ξανά στα 4 πόδια. Έτσι, μετά από πολλές συζητήσεις και όχι τόσες αμφιβολίες όσο θα περίμενε κανείς, προγραμματίσαμε μια άλλη επέμβαση, που πιθανότατα θα κάνει το πόδι της μισό-βιονικό, αλλά προφανώς χρειάζεται μια αδιάβλητη λύση. 

Πιστεύω ότι η Bamboo (το νέο της ψευδώνυμο) είναι εξαιρετικά τυχερή που έχει τέσσερις από τους πιο πεισματάρηδες ανθρώπους που ζουν στα Βαλκάνια – τη Μία, τη Νίνα, τον χειρουργό Τομισλάβ και εμένα.

Υπέροχοι άνθρωποι δώρισαν χρήματα για να γίνει η πρώτη εγχείρηση και πιστεύω ότι θα βοηθήσετε εμένα και εκείνη ξανά. Απλά δεν θα αφήσω κανέναν να κόψει το πόδι της 2χρονης μπόρντερ κόλι. 

Η Bamboo γιορτάζει τα δεύτερα γενέθλιά της στις 27 Νοεμβρίου, οπότε παρακαλώ δώστε της το καλύτερο δυνατό δώρο, την ευκαιρία να περπατήσει με τα τέσσερα πόδια της. Θα είναι διαθέσιμη για υιοθεσία μόλις βεβαιωθούμε ότι μπορεί να ζήσει τη ζωή ενός κανονικού σκύλου.