Το όνομά μου είναι Piotrek (οι φίλοι μου με φωνάζουν Piter).

Είμαι 47 ετών, έχω ζήσει πάντα στο Γκλίβιτσε και είμαι καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο από την ηλικία των εννέα ετών.

Πίστευα ότι, παρά την αναπηρία μου, ήμουν ένας φυσιολογικός άνθρωπος που είχε το δικαίωμα να έχει όνειρα. Αυτό ήταν πριν συνειδητοποιήσω ότι η ασθένεια που με καταδίκασε σε μια ζωή σε αναπηρικό αμαξίδιο δεν μου έδινε το δικαίωμα να πραγματοποιήσω ούτε καν αυτές τις βασικές επιθυμίες.

Η μεγαλύτερη επιτυχία της ζωής μου είναι ότι κατάφερα να δημιουργήσω μια ευτυχισμένη οικογένεια. Μαζί με τη σύζυγό μου Alina μεγαλώνουμε τα τρία αγαπημένα μας παιδιά: τον Szymek, τη Julia και τη Wiktoria.

Ξέρω ότι σε σύγκριση με τα επιτεύγματα άλλων ανθρώπων στη ζωή, αυτό είναι σχεδόν τίποτα, αλλά για μένα είναι κάτι που ποτέ δεν τολμούσα να ονειρευτώ. Ποτέ δεν πίστευα ότι κάποιος θα μπορούσε να με αγαπήσει και ότι θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε μαζί μια πραγματική οικογένεια.

Δυστυχώς, η σύζυγός μου πάσχει επίσης από μια σοβαρή ασθένεια που δεν της επιτρέπει να ζήσει μια φυσιολογική κοινωνική ζωή.

Δεν είμαστε πλούσιοι... στην πραγματικότητα, μόλις που τα βγάζουμε πέρα. Παρά τις δυσκολίες αυτές, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μην στερούνται τα παιδιά μας χαρά και αγάπη.

Καθώς η αγαπημένη μου οικογένεια μεγάλωνε, άρχισα να αντιλαμβάνομαι ένα πρόβλημα στέγασης. Ζούμε όλοι μαζί σε ένα διαμέρισμα λίγο πάνω από 40 τ.μ. στο ισόγειο. Η κουζίνα, το μπάνιο, το σαλόνι που είναι και το υπνοδωμάτιο με το διπλό κρεβάτι, το καθιστικό και το δωμάτιο για τη μικρότερη Βικτόρια, καθώς και ένα μικρό δωμάτιο για τα άλλα δύο παιδιά. Σε όλα αυτά, υπάρχω ακόμα εγώ και το καροτσάκι μου, το οποίο πρέπει να «κλέβει» λίγο χώρο από τους άλλους για να κινείται ελεύθερα. Δεν είναι εύκολο, αλλά κανείς δεν παραπονιέται. Ξέρουμε ότι έχοντας ο ένας τον άλλον, έχουμε τα απαραίτητα.

Πάνω από το διαμέρισμά μας, ωστόσο, υπάρχει μια σοφίτα στην οποία δεν έχω πρόσβαση. Και αυτή η σοφίτα είναι το θέμα της συλλογής μου. Θα ήθελα να την διαμορφώσω σε δωμάτια για τα παιδιά. Η κατάσταση της υγείας μου μετά από σχεδόν 40 χρόνια συνεχούς ισχυρής φαρμακευτικής αγωγής με κάνει να υποψιάζομαι ότι δεν θα ζήσω για να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν. Ωστόσο, όσο είμαι εδώ μαζί τους, θα ήθελα να τους προσφέρω ό,τι μπορώ.

Ελπίζω ότι περίπου 40.000 PLN θα είναι αρκετά για την ανακαίνιση της σοφίτας (μόνωση της κλίσης της στέγης, τοποθέτηση διαχωριστικών τοίχων, βαφή, εγκαταστάσεις, επίπλωση και κατασκευή ασφαλούς σκάλας). Τουλάχιστον έτσι το υπολόγισα. Δεν έχω ούτε δεκάρα, αλλά θα προσπαθήσω να βρω μόνος μου τα 10.000 που λείπουν. Δυστυχώς, δεν διαθέτω τα υπόλοιπα 30.000 και δεν βλέπω άλλο τρόπο να τα συγκεντρώσω παρά να ζητήσω βοήθεια από ξένους με μεγάλη καρδιά.

Γι' αυτό τολμώ να ζητήσω την υποστήριξή σας στην προσπάθειά μου να προσφέρω στην οικογένειά μου καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και στα παιδιά μου καλύτερες προοπτικές ανάπτυξης.

Η βοήθειά σας είναι απλά τα πάντα για μένα.

Άνθρωποι με καλή καρδιά... Ξέρω ότι υπάρχουν πολλές συλλογές. Αλλά ξέρω επίσης ότι δεν λείπουν οι άνθρωποι που μπορούν να μοιραστούν καλά πράγματα.

Θα ήμουν πολύ ευγνώμων αν υποστηρίζατε το αίτημά μου ακόμη και με μια μικρή δωρεά.

Στις συνημμένες φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εμάς, το διαμέρισμά μας και τη σοφίτα, η οποία αυτή τη στιγμή είναι αποθήκη παλιών παιχνιδιών και στα όνειρά μου ένας χώρος διαβίωσης για τους αγαπημένους μου.

Η οικογένειά μου και εγώ σας στέλνουμε τις πιο θερμές μας ευχές. Σας ευχαριστούμε για κάθε βοήθεια, ακόμα και την πιο μικρή.

Piter, Alina, Szymek, Julcia και Wiktoria