Γεια σας, με λένε Βικτόρια, είμαι 24 ετών και εδώ και χρόνια παλεύω με την κατάθλιψη. Μέχρι τώρα, η μεγαλύτερη στήριξή μου ήταν ο σύντροφός μου, με τον οποίο είμαι μαζί πάνω από 6 χρόνια, αλλά γίνεται όλο και πιο δύσκολο για εμάς να τα βγάζουμε πέρα – τόσο ψυχολογικά όσο και οικονομικά. Ένας μισθός δεν αρκεί για να συντηρήσει και τους δυο μας και να καλύψει τη θεραπεία μου – ψυχοθεραπεία, φάρμακα και επισκέψεις στον ψυχίατρο.

Τα προβλήματα με τη διάθεσή μου ξεκίνησαν πριν από πολύ καιρό και λαμβάνω ψυχιατρική θεραπεία από το 2016. Έχω δοκιμάσει τη θεραπεία πολλές φορές, αλλά η έλλειψη χρημάτων με ανάγκασε να σταματήσω. Έχω επίσης μεγάλο πρόβλημα να εμπιστευτώ τους γιατρούς – έχω συναντήσει ανθρώπους που ήταν είτε ανίκανοι είτε απλά δεν μπορούσαν να με βοηθήσουν, τόσο μεταξύ των θεραπευτών όσο και των ψυχιάτρων.

Τα προβλήματά μου με καθιστούν ανίκανη να εργαστώ. Κάθε μέρα είναι ένας αγώνας – απλώς για να σηκωθώ από το κρεβάτι, να νιώσω κάτι άλλο εκτός από κόπωση, συντριπτική θλίψη και κενό, έστω και για μια στιγμή. Τα σοβαρά ψυχικά συμπτώματα επηρεάζουν επίσης τη σωματική μου υγεία, προκαλώντας πόνο και ψυχοσωματικές διαταραχές, που κάνουν την καθημερινή λειτουργία ακόμα πιο δύσκολη.

Έχω πολλά πάθη – μου αρέσει να ανακαινίζω παλιά παιχνίδια, να ζωγραφίζω και λατρεύω τα ζώα, όπως μπορείτε να δείτε στις συνημμένες φωτογραφίες :) Συνεχίζω να αναζητώ νέες μορφές δημιουργικής έκφρασης και τρόπους να εξελιχθώ – αλλά η κατάθλιψη μου έχει στερήσει σχεδόν κάθε χαρά. Ακόμα χειρότερα, νιώθω ενοχή όταν αφιερώνω χρόνο σε οτιδήποτε άλλο εκτός από το να βγάζω χρήματα, παρόλο που ξέρω ότι δεν είμαι σε θέση να εργαστώ.

Βρήκα έναν θεραπευτή με τον οποίο έκανα μερικές συνεδρίες χρησιμοποιώντας τις αποταμιεύσεις μου, και βλέπω ότι αυτή η θεραπεία θα μπορούσε να με βοηθήσει. Δυστυχώς, το κόστος είναι πολύ υψηλό για μένα.

Το ποσό που θέλω να συγκεντρώσω θα μου επιτρέψει να παρακολουθώ θεραπεία κάθε εβδομάδα για έξι μήνες – μία συνεδρία κοστίζει 200 PLN (περίπου 48 ευρώ) – αυτή είναι η ευκαιρία μου να βγω από την χειρότερη κατάσταση, ώστε να μπορέσω να επιστρέψω στη δουλειά και να πληρώσω μόνη μου για περαιτέρω θεραπεία.

Χωρίς θεραπεία, δεν βλέπω κανένα μέλλον για τον εαυτό μου. Το μόνο πράγμα που με κρατάει ακόμα είναι ο φίλος μου και η ελπίδα ότι κάποια μέρα τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα. Ότι θα μπορέσω να πάω τις πρώτες μας διακοπές μαζί, να ξεκινήσω την καριέρα μου, να ξαναβρώ τη χαρά της ζωής και να ξαναχτίσω τις σχέσεις μου με τους ανθρώπους.