Αυτή τη στιγμή εργάζομαι πάνω σε ένα έργο με τίτλο:

Ακατάλληλος για σκλάβος

Στη ζωή, όλοι αντιμετωπίζουμε στιγμές σκοταδιού — στιγμές που νιώθουμε να μας κατακλύζουν οι προκλήσεις, ο φόβος ή η αμφιβολία.Αυτές οι εσωτερικές μάχες μπορούν να μας φανούν σαν αλυσίδες που μας δένουν, περιορίζοντας την ικανότητά μας να δούμε μια διέξοδο ή να πιστέψουμε στην πιθανότητα της αλλαγής. Τοποίημα λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι ακόμη και στις πιο βαθιές δυσκολίες, η ελπίδα και η μεταμόρφωση είναι εφικτές. Το κλειδί βρίσκεται στην ανθεκτικότητα, το θάρρος και την πίστη στον εαυτό μας. Ωστόσο, αυτό το προσωπικό ταξίδι προς την απελευθέρωση αντικατοπτρίζει επίσης τον ευρύτερο ιστορικό και κοινωνικό αγώνα ενάντια στη σωματική και συστημική καταπίεση, όπως η δουλεία.

Η δουλεία, στην πιο κυριολεκτική της έννοια, αντιπροσωπεύει ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της ανθρώπινης ιστορίας — εκατομμύρια άνθρωποι στερημένοι από τις ελευθερίες τους και στερημένοι των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ωστόσο, ακόμη και μπροστά σε μια τέτοια αδιανόητη σκληρότητα, το ανθρώπινο πνεύμα έχει αποδειχθεί ανθεκτικό. Πολλοί σκλάβοι πάλεψαν για την ελευθερία τους όχι μόνο με φυσική αντίσταση, αλλά και μέσω της δύναμης του νου.Η πνευματική απελευθέρωση έγινε ουσιαστικό μέρος της επιβίωσης και, τελικά, της χειραφέτησης.

Αυτή η σύνδεση μεταξύ εσωτερικής και εξωτερικής ελευθερίας βρίσκεται στο επίκεντρο του ποιήματος. Η εικόνα της νύχτας που μετατρέπεται σε αυγή συμβολίζει το ταξίδι από την καταπίεση προς την απελευθέρωση. Για τους σκλάβους, αυτό δεν είναι απλώς ένα μεταφορικό ταξίδι, αλλά ένα πολύ πραγματικό, που συχνά βασίζεται στη δύναμη της ελπίδας, της γνώσης και του εσωτερικού θάρρους για να επιβιώσουν και να αντισταθούν.