Μπορείς να ζήσεις χωρίς αγκαλιές;

Το ανθρώπινο σώμα περιέχει περισσότερους από 600 μυς. Συνεργάζονται για να μας επιτρέπουν κάθε κίνηση – από απλές ενέργειες όπως το να σηκώσουμε ένα κουτάλι έως πιο σύνθετες όπως το τρέξιμο ή η ομιλία.

Ο δελτοειδής μυς είναι ένα καλό παράδειγμα. Σας επιτρέπει να σηκώνετε το χέρι σας και, όταν σταματά να λειτουργεί, δεν μπορείτε πλέον να σηκώνετε αντικείμενα, να ντύνεστε ή να αγκαλιάζετε κανέναν.

Υπάρχουν επίσης οι κυκλικοί μύες του στόματος, που είναι απαραίτητοι για το φαγητό, το σφύριγμα και το φιλί. Χωρίς αυτούς, πολλές καθημερινές ενέργειες - συμπεριλαμβανομένης της ομιλίας - γίνονται αδύνατες.

Υπάρχει επίσης το διάφραγμα, ένας από τους μεγαλύτερους μυς του σώματος. Δεν διευκολύνει μόνο την αναπνοή, αλλά σταθεροποιεί και τον κορμό. Όταν εξασθενεί, δεν μπορείτε να αναπνεύσετε, να φάτε ή να κοιμηθείτε.

Αρχικά, το δάχτυλο της Κάσια άρχισε να έχει σπασμούς. Στη συνέχεια, άρχισε να πέφτει όλο και πιο συχνά. Λίγους μήνες αργότερα, δεν μπορούσε πλέον να κρατήσει ένα φλιτζάνι καφέ. Τώρα δεν μπορεί να αγκαλιάσει τον σύζυγό της ή τα παιδιά της, επειδή δεν μπορεί να σηκώσει τα χέρια της. Δεν μπορεί να εκφράσει αυτό που χρειάζεται, επειδή είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τι λέει. Η ζωή της αποτελείται από πράγματα που δεν μπορεί πλέον να κάνει.

Αυτή είναι η πραγματικότητα της αμυοτροφικής πλευρικής σκλήρυνσης (ALS). Οι μύες σταδιακά εξασθενούν και σταματούν να λειτουργούν, παγιδεύοντάς σε σε ένα σώμα που δεν μπορείς να ελέγξεις, ενώ το μυαλό σου παραμένει οξυδερκές όπως πάντα. Οι απλές καθημερινές εργασίες γίνονται αδύνατες προκλήσεις. Δεν μπορείς να φας, η αναπνοή σου γίνεται όλο και χειρότερη. Μόνο ο εγκέφαλος λειτουργεί τέλεια. Και τα μάτια.

Η ασθένεια δεν θα τα επηρεάσει ποτέ. 

Και δεν υπάρχει ακόμη αποτελεσματική θεραπεία. 

Η Κάσια, η φίλη μας από το πανεπιστήμιο, έχει περάσει σχεδόν δύο χρόνια από τη διάγνωση. Μπορεί ακόμα να χαμογελάει με το πιο όμορφο χαμόγελο, παρόλο που το σώμα της δεν μπορεί να κάνει πολλά περισσότερα. Η ζωή της Κάσιας είναι γεμάτη αγάπη. Αγάπη για τον σύζυγό της – είναι μαζί εδώ και 24 χρόνια. Αγάπη για τις κόρες της (11 και 14 ετών), μία από τις οποίες αγωνίζεται από τη γέννησή της με μια αναπηρία και την ανάγκη για περιοδικές επεμβάσεις. Αγάπη για τη δουλειά της, γιατί η Κάσια αγαπά τις γλώσσες και το γραπτό λόγο. Αγάπη για τους ανθρώπους που τη στηρίζουν στην ασθένειά της. 

Και αν η αγάπη ήταν αρκετή, δεν θα χρειαζόμασταν αυτή τη συγκέντρωση χρημάτων. Αλλά για να αντιμετωπίσουμε την ALS, τα χρήματα είναι ζωτικής σημασίας.

Χρειαζόμαστε χρήματα για να πληρώσουμε:

• ένα ανελκυστήρα σκαλοπατιών, ώστε η Κάσια να μπορεί να βγαίνει για βόλτα
• ανακαινίσεις στο σπίτι για να καλύψουν τις εξελισσόμενες ανάγκες της
• εξοπλισμό παρακολούθησης των κινήσεων των ματιών για επικοινωνία
• συνεχή ιατρική φροντίδα, φυσιοθεραπεία και αποκατάσταση

Μπορείτε να δώσετε στην Κάσια και την οικογένειά της λίγη ελπίδα και μεγάλη ανακούφιση. Λίγο περισσότερο χρόνο, περισσότερη ζωή και περισσότερη αξιοπρέπεια. Και ακόμα περισσότερα χαμόγελα. 

Με τη βοήθειά σας, μπορούμε να της δώσουμε περισσότερο χρόνο για ό,τι έχει μεγαλύτερη σημασία: να είναι μητέρα, σύζυγος, φίλη.

Σας ευχαριστούμε που αφιερώσατε χρόνο για να διαβάσετε αυτό το κείμενο. Η υποστήριξή σας έχει πραγματικά σημασία!

Και παρακαλώ, μοιραστείτε το αν μπορείτε.