Γεια σας, παιδιά.

Το όνομά μου είναι Ντάνιελ και έρχομαι μπροστά σας με μια ιστορία, ένα όνειρο και ένα αίτημα.

Η ιστορία μου είναι κάπως απλή, μέχρι που όλη μου η ζωή ανατράπηκε: Μεγάλωσα σε μια κανονική οικογένεια, που είχε ένα διαμέρισμα, ένα σπίτι στην εξοχή, γη, λίγη περιουσία και ένα μέλλον. Αυτό, μέχρι που ο πατέρας μου πέθανε πριν από 13 χρόνια. Μετά από αυτό, σχεδόν τα πάντα στη ζωή μου πήραν την κάτω βόλτα. Η σχέση μου με τη μητέρα μου, που δεν ήταν και τόσο καλή πριν, επιδεινώθηκε σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και τώρα δεν ξέρω πώς να την περιγράψω. Οι μόνες που νοιάστηκαν και στάθηκαν στο πλευρό μου ήταν η γυναίκα μου και η γιαγιά μου (η μητέρα του πατέρα μου), η οποία με μεγάλωσε εν μέρει. Η μητέρα μου έκανε ό,τι μπορούσε για να με εμποδίσει να φτιάξω τη δική μου οικογένεια. Σε κάθε βήμα που έκανα και σε ό,τι προσπάθησα, με μαχαίρωσε πισώπλατα. Ζω στο σπίτι, 25 χλμ. από την πλησιέστερη πόλη, και εκείνη ζει στο διαμέρισμα, στην μεγαλύτερη πόλη της περιοχής. Το διαμέρισμα, το σπίτι και η γη μας ανήκουν από κοινού. Το μερίδιό μου στο σπίτι και στη γη είναι 87% και στο διαμέρισμα 25% σύμφωνα με το κληρονομικό δίκαιο, το υπόλοιπο είναι δικό της. Κάθε φορά που έχει την ευκαιρία, με απειλεί ότι θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να με διώξει από το σπίτι επειδή είναι δικό της. Δεν έχω πρόσβαση στο διαμέρισμα, δεν μου έδωσε κλειδί μετά το θάνατο του πατέρα μου. Έτσι, το πρόσωπο που θα έπρεπε να με στηρίζει περισσότερο είναι ο χειρότερος εχθρός μου. Και όλα αυτά, επειδή σκέφτομαι με το δικό μου μυαλό, έχω τη δική μου γνώμη και δεν την ακούω! Ακόμα και αφού παντρεύτηκα και γέννησα τα δύο μου παιδιά, συνέχισε να με επιτίθεται και να μας απειλεί, μόνο που από εκείνη τη στιγμή και μετά η γυναίκα μου έγινε στόχος των κακόβουλων μεθόδων της. «Η γυναίκα μου», όπως αποκαλεί τη σύζυγό μου, είναι ηλίθια, χαζή, χωρίς λεφτά και χωρίς μυαλό (τα δικά της λόγια), ενώ η σύζυγός μου έχει πτυχίο μηχανικού, μεταπτυχιακό και τα πάντα, είναι εργατική (η μόνη που δουλεύει) και όλοι εκτός από τη μητέρα μου μιλούν μόνο καλά γι' αυτήν. Τα παιδιά μου (ένα αγόρι 9 ετών και ένα κορίτσι 8 ετών) έγιναν στόχος της τη στιγμή που ανακάλυψε ότι είχαν προβλήματα (ADHD) και τα αποκάλεσε ηλίθια και χαζά, αλλά είναι η «αγάπη» στα μάτια της μητέρας μου. Δεν μπορώ να εργαστώ ως ημερήσιος υπάλληλος, καθώς πρέπει να φροντίζω τα παιδιά μου (η γυναίκα μου βγάζει περισσότερα από ό,τι θα μπορούσα εγώ, οπότε έπρεπε να συμβιβαστούμε) και να τα πηγαίνω και να τα παίρνω από το σχολείο. Κάθε μέρα φεύγω από το σπίτι στις 7 το πρωί, οδηγώ μισή ώρα μέχρι το σχολείο, μένω στην πόλη (στο αυτοκίνητό μας ή, περιστασιακά, στο σπίτι ενός φίλου) και περιμένω μέχρι το μεσημέρι, όταν τα παιδιά τελειώνουν τα μαθήματά τους, για να τα πάρω σπίτι. Εκεί, τα βοηθάω με τα μαθήματά τους, τα ταΐζω, τα βάζω για ύπνο και ούτω καθεξής. Αυτή είναι λοιπόν η καθημερινή μου ρουτίνα κάθε εργάσιμη μέρα.

Αυτή είναι η ιστορία μου και η καθημερινή μου ζωή αυτή τη στιγμή, και θέλω να αλλάξει.

Έχω κατασκευάσει μέχρι τώρα 3 μικρά θερμοκήπια (το 1ο είναι 60 τετραγωνικών μέτρων, το 2ο είναι 30 τετραγωνικών μέτρων και το 3ο είναι 150 τετραγωνικών μέτρων) όπου καλλιεργώ λαχανικά 100% βιολογικά. Οι ντομάτες (Onix Heart και κεράσι) και οι πιπεριές είναι αυτές που καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του χώρου στα θερμοκήπια. Το κάνω αυτό εδώ και 6 χρόνια, δοκιμάζοντας διαφορετικές συνταγές, λύσεις, προγράμματα και τρόπους ποτίσματος, τρόπους ανάπτυξης και ούτω καθεξής. Τα θερμοκήπια που έχω φτιάξει είναι καλυμμένα με μεμβράνη (πάχους 250 μικρών). Όλα τα προϊόντα πηγαίνουν στους φίλους μας, έναντι ενός μικρού αντιτίμου (λαμβάνοντας υπόψη όλη τη δουλειά). Ποτίζουμε χειροκίνητα πάνω από 1000 φυτά κάθε μέρα, τροφοδοτούμε τα φυτά με βιολογικά θρεπτικά συστατικά όπως κομπόστ από τσουκνίδα και κοπριά κοτόπουλου. Είμαι ο μόνος που φροντίζει τα φυτά, καθώς η γυναίκα μου εργάζεται όλη την ημέρα και τα παιδιά μου είναι πολύ μικρά για να βοηθήσουν.

Και εδώ μπαίνει το όνειρο:

Θα ήθελα να χτίσω ένα επαγγελματικό θερμοκήπιο, μεγαλύτερο (περίπου 1000 τετραγωνικά πόδια), με γυαλί, σε ένα περιβάλλον με ελεγχόμενο κλίμα, με ηλιακούς συλλέκτες που μπορούν να τροφοδοτήσουν ένα σύστημα θέρμανσης, και βαθιά πηγάδια για νερό, ώστε να μπορώ να καλλιεργώ τα λαχανικά μου και το χειμώνα. Θα ήθελα να αγοράσω ένα τρακτέρ με εξαρτήματα, ώστε να μπορώ να δουλεύω σε αυτό το θερμοκήπιο. Θα ήθελα να μπορώ να προσφέρω περισσότερα λαχανικά μου στον κόσμο, καθώς είναι όλα βιολογικά και όλοι τα θέλουν. Όσοι έχουν την τύχη να τα δοκιμάσουν, δεν θέλουν πια λαχανικά από τις αγορές. Γνωρίζω λοιπόν ότι διαθέτω τα κατάλληλα προϊόντα για τις ανάγκες του κόσμου. Απλώς δεν έχω τα κεφάλαια για να αναπτυχθώ και να περάσω στο επόμενο επίπεδο.

Επίσης, μέσω αυτού, προσπαθώ να εξασφαλίσω το μέλλον των παιδιών μου. Δεδομένου ότι έχουν διαγνωστεί με ADHD, το μέλλον τους ως εργαζόμενοι στη χώρα μου είναι περιορισμένο, οπότε μια οικογενειακή επιχείρηση είναι πολύ καλύτερη από το να ελπίζουμε σε κάποια βοήθεια από τις κυβερνητικές υπηρεσίες.

Και εδώ έρχεται το αίτημά μου:

Ελπίζω να βρείτε μέσα στις καρδιές σας τον τρόπο να με βοηθήσετε να πραγματοποιήσω το όνειρό μου.

Ελπίζω στη βοήθειά σας, ώστε να μπορέσω να προσφέρω κάποια βιολογικά τρόφιμα στο καθημερινό τους φαγητό.

Ελπίζω ότι μπορείτε να αλλάξετε την κατάσταση και ότι, με τη βοήθειά σας, θα λάμψει λίγο ήλιος και στη δική μου ζωή.

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων!

Σας ευχαριστώ για την καλοσύνη σας!

Σας ευχαριστώ για όλα!