Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε στο Νεπάλ, όπου ξεκίνησε το ταξίδι μου προς την πειθαρχία και την αποφασιστικότητα. Μαζί με τους φίλους μου, προπονούμασταν κάθε μέρα, όχι για την άνεση, αλλά για ένα μέλλον στο οποίο πιστεύαμε. Μαζέψαμε τα δικά μας χρήματα και, με μια μικρή κρατική ενίσχυση, φτιάξαμε ένα απλό γήπεδο για να μπορούμε να προπονούμαστε όλοι μαζί. Δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο — αλλά χτίστηκε με θυσίες, ενότητα και ελπίδα.

Ποτέ δεν προπονούμασταν μόνο για τον εαυτό μας. Ανοίξαμε τον χώρο και τις καρδιές μας σε νεότερους αδελφούς και αδελφές ηλικίας 15–16 ετών, παρακινώντας τους να επιλέξουν την υγεία, την πειθαρχία και τον σκοπό. Όχι μόνο για να καταταγούν στον στρατό, αλλά για να χτίσουν ισχυρές ζωές και ισχυρά πνεύματα.

Εκείνες οι μέρες ήταν εξαιρετικά δύσκολες. Υπήρχαν στιγμές εξάντλησης, αμφιβολίας και αγώνα — αλλά δεν τα παρατήσαμε. Η φιλία έγινε η δύναμή μας. Η σκληρή δουλειά έγινε η απάντησή μας. Σήμερα, αυτός ο αγώνας έχει νόημα: ένας από τους φίλους μου υπηρετεί στον βρετανικό στρατό, ένας άλλος στον στρατό της Σιγκαπούρης.

Το ταξίδι μου δεν έχει τελειώσει ακόμα. Το όνειρό μου είναι να υπηρετήσω στον γαλλικό στρατό. Για να κυνηγήσω αυτό το όνειρο, άφησα πίσω την πατρίδα μου, τους γονείς μου και όλα όσα αγαπώ και ήρθα στην Κροατία. Βρίσκομαι μόνη εδώ, αντιμετωπίζοντας την αβεβαιότητα, αλλά αρνούμαι να τα παρατήσω.

Αυτό δεν είναι απλώς ένα όνειρο — είναι μια δέσμευση. Και με την υποστήριξή σας, θα συνεχίσω να προχωράω μπροστά.