Ιστορικό ρουμανικό κάστρο προς πώληση με δυνατότητες ανάπτυξης για την κατασκευή του ξενοδοχείου «Vampire Hills»

Περπατώντας κατά μήκος του γραφικού δρόμου που ανηφορίζει μέσα από τα Όρη Apuseni, από την Alba-Iulia προς την Arieșeni, σίγουρα θα μαγευτείτε από την ομορφιά των τοπίων. Ωστόσο, μόλις περάσετε την πόλη Zlatna, στην είσοδο του Botești, μια απλή στροφή θα αποκαλύψει στα μάτια σας μια απροσδόκητη θέα: ένα εντυπωσιακό κάστρο. Σήμερα, αν και ελαφρώς ξεθωριασμένο λόγω της ταραχώδους ιστορίας του, είναι δύσκολο να το παραβλέψετε: από το εντυπωσιακό του ύψος που συνορεύει με το δάσος, μέχρι τις αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες που διατηρεί ακόμα.

Το κάστρο χτίστηκε μεταξύ του 1936 και του 1939 από τον Ιόν Γκιγκούρτου, γιο της Όλγα Γκιγκούρτου (κόρης του αδελφού του Νικολάε Μπαλτσέσκου και ανιψιάς του ζωγράφου Θεόδωρου Άμαν), πρώην Ρουμάνο μηχανικό και φιλογερμανό, πολιτικό της δεξιάς. Η πολιτική του καριέρα ξεκίνησε το 1918 στο Λαϊκό Κόμμα. Στις 10 Απριλίου 1932, ακολούθησε τον Οκταβιανό Γκόγκα όταν αυτός αποχώρησε από το Λαϊκό Κόμμα και ίδρυσε το δικό του πολιτικό κόμμα, το Εθνικό Αγροτικό Κόμμα. Από τις 14 Ιουλίου 1935, ο Γκιγκούρτου γίνεται ένας από τους ηγέτες του νέου σχηματισμού: του Εθνικού Χριστιανικού Κόμματος, που προέκυψε από τη συγχώνευση του PNA και του LANC (του κόμματος του καθηγητή Α. Κ. Κούζα). Τον Ιούλιο του 1937, διορίστηκε από το Υπουργείο Βιομηχανίας και Εμπορίου ως ειδικός στο Ανώτατο Οικονομικό Συμβούλιο. Στην κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Οκταβιανού Γκόγκα, από τις 28 Δεκεμβρίου 1937 έως τις 10 Φεβρουαρίου 1938, διορίστηκε από τον βασιλιά Κάρολο Β΄ υπεύθυνος για την προετοιμασία της εγκαθίδρυσης του προσωπικού του καθεστώτος, αναλαμβάνοντας το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Βιομηχανίας και Εμπορίου. Μετά από αυτή την εμπειρία, ο αρχηγός του κράτους επιβεβαιώνει εκ νέου τη συμμετοχή του στο Ανώτατο Οικονομικό Συμβούλιο. Ο Gigurtu αναλαμβάνει και πάλι υπουργικά χαρτοφυλάκια στην κυβέρνηση του Gheorghe Tătărescu. Διορίζεται επικεφαλής του Υπουργείου Δημοσίων Έργων και Επικοινωνιών (24 Νοεμβρίου 1939 – 1 Ιουνίου 1940) και, στη συνέχεια, Υπουργός Εξωτερικών (1 Ιουνίου 1940 – 28 Ιουνίου 1940). Το 1940, ο αρχηγός του κράτους διόρισε τον Ιόν Γκιγκούρτου πρωθυπουργό, θέση την οποία κατείχε έως τις 4 Σεπτεμβρίου 1940, οπότε και παρέδωσε τα καθήκοντά του στον στρατηγό Ιόν Αντονέσκου. Η ζωή του δεν ήταν εύκολη τα επόμενα χρόνια, καθώς συνελήφθη και αφέθηκε ελεύθερος αρκετές φορές. Τη νύχτα της 5ης προς την 6η Μαΐου 1950, συνελήφθη και φυλακίστηκε στη φυλακή του Σιγκέτ μαζί με άλλους πρώην αξιωματούχους της μεσοπολεμικής περιόδου, αλλά και με τη σύζυγό του. Ο Ιόν Γκιγκούρτου απεβίωσε στις 24 Νοεμβρίου 1959, στη φυλακή του Ράμνικου Σάρατ, σε ηλικία 73 ετών.

Γνωστός επιχειρηματίας, ήταν επίσης γενικός διευθυντής της εταιρείας «Mica», η οποία ειδικευόταν στην εξόρυξη χρυσού και άλλων πολύτιμων μετάλλων. Το κάστρο χρησιμοποιούνταν αρχικά ως καλοκαιρινή κατοικία της οικογένειας και ως διοικητικό κέντρο της μεταλλευτικής εταιρείας. Το μέγεθος και τα στοιχεία της σύνθεσης θυμίζουν το νεορουμανικό ύφος με μολδαβική επιρροή, πολύ κοντά στο ύφος Γκίκα-Μπουντέστι: «Το ύφος Γκίκα-Μπουντέστι είναι αδιαμφισβήτητο και φέρει έντονο μολδαβικό αποτύπωμα: ορατά τούβλα, φθαρμένοι κεραμικοί δίσκοι, νεογοτθικά πλαίσια στις πόρτες και τα παράθυρα. Ο πύργος που μοιάζει με μοναστήρι, η καμάρα σε σχήμα πετάλου, τα γεωμετρικά μοτίβα είναι επίσης παρόντα. Ειδικότερα, η καμάρα σε σχήμα πετάλου είναι προσαρμοσμένη, διαθέτοντας ένα άνω στήριγμα. Η χρωματική παλέτα των προσόψεων στα κτίσματά του συνδυάζει τις αποχρώσεις του κόκκινου τούβλου με το πράσινο των διακοσμητικών κεραμικών και τα ανοιχτά χρώματα του σοβά στο «similipierre»».

Το κάστρο εκτείνεται σε οικόπεδο 8.800 τ.μ., με δομημένη επιφάνεια 1.358 τ.μ. και 19 δωμάτια. Σύμφωνα με την τεκμηρίωση του ακινήτου, υπάρχει σχέδιο ανάπτυξης που περιλαμβάνει 23 διαμερίσματα. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια πραγματοποιήθηκαν στο κάστρο μια σειρά εργασιών σταθεροποίησης και ανακαίνισης. Αυτές αποσκοπούν στη διατήρηση του κτιρίου, αλλά θα διευκολύνουν επίσης το έργο του μελλοντικού ιδιοκτήτη: τη μόνωση των θεμελίων, τη διαμόρφωση εσωτερικών χωρισμάτων, την αντικατάσταση της στέγης και την αντικατάσταση του συστήματος συλλογής ομβρίων υδάτων.

Το κάστρο υπήρξε μάρτυρας της περιόδου ακμής της περιοχής, που συνδέεται με τις δραστηριότητες εξόρυξης χρυσού που αναπτύχθηκαν εδώ, ενώ στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε ως σχολείο και σχολική κατασκήνωση, μέχρι τη δεκαετία του 1980, όταν μετατράπηκε σε στρατιωτική μονάδα. Ωστόσο, η φήμη του κάστρου συνδέεται με το γεγονός ότι εδώ γυρίστηκε ένα σημαντικό μέρος της ταινίας «Η Τελευταία Επίθεση», σε σκηνοθεσία του Σέργκιου Νικολάεσκου και με πρωταγωνιστές τους Ιόν Μπεσόιου, Κολέα Ράουτου, Βαλεντίν Ουριτέσκου και Στέφαν Ιορδάκε.

Σήμερα, το κάστρο είναι έτοιμο να ξεκινήσει μια νέα περιπέτεια. Το μαγευτικό περιβάλλον είναι πανέμορφο και οι δυνατότητες που προσφέρουν τα τρέχοντα έργα ανακαίνισης μας μεταφέρουν αμέσως στην εικόνα ενός μελλοντικού ξενοδοχείου, πανσιόν, κέντρου φροντίδας ή, γιατί όχι, ίσως ενός πολυτελούς κυνηγετικού κάστρου.