Περπατώντας κατά μήκος του γραφικού δρόμου που ανηφορίζει στα βουνά Apuseni, από την Alba-Iulia προς την Arieșeni, σίγουρα θα εντυπωσιαστείτε από την ομορφιά των τόπων. Ωστόσο, μόλις περάσετε την πόλη Zlatna, στην είσοδο του Botești, μια απλή στροφή θα αποκαλύψει στα μάτια σας μια απροσδόκητη θέα: ένα εντυπωσιακό κάστρο. Σήμερα, ελαφρώς ξεθωριασμένο λόγω της ταραχώδους ιστορίας του, είναι ωστόσο δύσκολο να το παραβλέψετε: ξεκινώντας από το εντυπωσιακό του ύψος που συνορεύει με το δάσος, μέχρι τις αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες που διατηρεί ακόμη.

Το κάστρο χτίστηκε μεταξύ 1936 και 1939 από τον Ιόν Γκιγκούρτου, γιο της Όλγα Γκιγκούρτου (κόρης του αδελφού του Νικολάε Μπαλτσέσκου και ανιψιάς του ζωγράφου Θεόδωρου Αμάν), πρώην Ρουμάνου μηχανικού και φιλογερμανικού, δεξιού πολιτικού. Η πολιτική του καριέρα ξεκίνησε το 1918 στο Λαϊκό Κόμμα. Στις 10 Απριλίου 1932, ακολούθησε τον Οκτάβιαν Γκόγκα όταν αποχώρησε από το Λαϊκό Κόμμα και ίδρυσε το δικό του πολιτικό κόμμα, το Εθνικό Αγροτικό Κόμμα. Από τις 14 Ιουλίου 1935, ο Γκιγκούρτου γίνεται ένας από τους ηγέτες της νέας πολιτικής ομάδας: του Εθνικού Χριστιανικού Κόμματος, που προέκυψε από τη συγχώνευση του PNA και του LANC (το κόμμα του καθηγητή Α. Κ. Κούζα). Τον Ιούλιο του 1937, ορίστηκε από το Υπουργείο Βιομηχανίας και Εμπορίου ως ειδικός στο Ανώτατο Οικονομικό Συμβούλιο. Στην κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Οκταβιανού Γκόγκα, μεταξύ 28 Δεκεμβρίου 1937 και 10 Φεβρουαρίου 1938, διορίστηκε από τον Βασιλιά Κάρολο Β΄ υπεύθυνος για την προετοιμασία της εγκαθίδρυσης του προσωπικού του καθεστώτος, αναλαμβάνοντας το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Βιομηχανίας και Εμπορίου. Μετά από αυτή την εμπειρία, ο αρχηγός του κράτους επιβεβαιώνει εκ νέου τη συμμετοχή του στο Ανώτατο Οικονομικό Συμβούλιο. Ο Γκιγκούρτου αναλαμβάνει και πάλι υπουργικά χαρτοφυλάκια στην κυβέρνηση του Γκεόργκε Τατάρεσκου. Διορίζεται επικεφαλής του Υπουργείου Δημοσίων Έργων και Επικοινωνιών (24 Νοεμβρίου 1939 – 1 Ιουνίου 1940), και στη συνέχεια Υπουργός Εξωτερικών (1 Ιουνίου 1940 – 28 Ιουνίου 1940). Το 1940, ο αρχηγός του κράτους διόρισε τον Ιόν Γκιγκούρτου πρωθυπουργό, θέση την οποία κατείχε μέχρι τις 4 Σεπτεμβρίου 1940, οπότε την παρέδωσε στον στρατηγό Ιόν Αντονέσκου. Η ζωή του δεν ήταν εύκολη τα επόμενα χρόνια, καθώς συνελήφθη και αφέθηκε ελεύθερος αρκετές φορές. Τη νύχτα της 5ης προς την 6η Μαΐου 1950, συνελήφθη και φυλακίστηκε στη φυλακή του Σιγκέτ μαζί με άλλους πρώην αξιωματούχους της μεσοπολεμικής περιόδου, αλλά και με τη σύζυγό του. Ο Ιόν Γκιγκούρτου πέθανε στις 24 Νοεμβρίου 1959, στη φυλακή του Ράμνικου Σάρατ, σε ηλικία 73 ετών.

Γνωστός επιχειρηματίας, ήταν επίσης γενικός διευθυντής της εταιρείας «Mica», που ειδικευόταν στην εξόρυξη χρυσού και άλλων πολύτιμων μετάλλων. Το κάστρο χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως θερινή κατοικία της οικογένειας και ως διοικητικό κέντρο της μεταλλευτικής εταιρείας. Το μέγεθος και τα στοιχεία της σύνθεσης θυμίζουν το νεορουμανικό ύφος με μολδαβική επιρροή, πολύ κοντά στο ύφος Γκίκα-Μπουντέστι: «Το ύφος Γκίκα-Μπουντέστι είναι αδιαμφισβήτητο και φέρει έντονο μολδαβικό αποτύπωμα: ορατά τούβλα, φθαρμένοι κεραμικοί δίσκοι, νεογοτθικά πλαίσια στις πόρτες και τα παράθυρα. Ο πύργος που μοιάζει με μοναστήρι, η αψίδα σε σχήμα πέταλου, τα γεωμετρικά μοτίβα είναι επίσης παρόντα. Συγκεκριμένα, η αψίδα σε σχήμα πέταλου είναι προσαρμοσμένη, διαθέτοντας ένα άνω στήριγμα. Η χρωματική παλέτα των προσόψεων στις κατασκευές του συνδυάζει τις αποχρώσεις του κόκκινου τούβλου με το πράσινο των διακοσμητικών κεραμικών και τα ανοιχτά χρώματα του σοβά στο similipierre.»

Το κάστρο βρίσκεται σε οικόπεδο 8.800 τ.μ., με δομημένη επιφάνεια 1.358 τ.μ. και 19 δωμάτια. Σύμφωνα με την τεκμηρίωση του ακινήτου, υπάρχει ένα σχέδιο ανάπτυξης που περιλαμβάνει 23 διαμερίσματα. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια, πραγματοποιήθηκαν μια σειρά εργασιών ενίσχυσης και αποκατάστασης στο κάστρο. Αυτές έχουν ως στόχο να εξασφαλίσουν τη συντήρηση του κτιρίου, αλλά θα διευκολύνουν επίσης το έργο του μελλοντικού ιδιοκτήτη: τη μόνωση των θεμελίων, την εσωτερική διαμέριση, την αντικατάσταση της στέγης και την αντικατάσταση του συστήματος συλλογής βρόχινου νερού.

Το κάστρο υπήρξε μάρτυρας της περιόδου δόξας της περιοχής, που συνδέεται με τις δραστηριότητες εξόρυξης χρυσού που αναπτύχθηκαν εδώ, στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε ως σχολείο και σχολική κατασκήνωση, μέχρι τη δεκαετία του 1980, όταν μετατράπηκε σε στρατιωτική μονάδα. Ωστόσο, η φήμη του κάστρου συνδέεται με το γεγονός ότι εδώ γυρίστηκε ένα σημαντικό μέρος της ταινίας «Η Τελευταία Επίθεση», σε σκηνοθεσία του Σέργιου Νικολάεσκου και με πρωταγωνιστές τους Ιόν Μπεσόιου, Κολέα Ράουτου, Βαλεντίν Ουριτέσκου και Στέφαν Ιορδάκε.

Σήμερα, το κάστρο είναι έτοιμο να ξεκινήσει μια νέα περιπέτεια. Το μαγευτικό περιβάλλον είναι πανέμορφο και η ευελιξία που προσφέρουν τα τρέχοντα έργα ανακαίνισης μας μεταφέρουν αμέσως στην εικόνα ενός μελλοντικού ξενοδοχείου, πανσιόν, κέντρου φροντίδας ή, γιατί όχι, ίσως ενός πολυτελούς κυνηγετικού κάστρου.