Βρίσκομαι εδώ από απόγνωση.

Είμαστε μια οικογένεια αγροτών με τη δική μας δραστηριότητα, αλλά λόγω των παγκόσμιων συνθηκών και επιχειρηματικών αποφάσεων που αποδείχθηκαν καταστροφικές, βρεθήκαμε σε αδιέξοδο. Είμαστε στα χέρια αδίστακτων εισπρακτόρων που εκμεταλλεύονται την κατάστασή μας και μας απειλούν με κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων αν δεν τους δώσουμε τα χρήματα που απαιτούν για τα χρέη (ακόμη και χωρίς να το γνωρίζουν οι πιστωτές με τους οποίους διαπραγματευόμαστε απευθείας). Ο πατέρας μου δεν το δείχνει, αλλά δεν κρύβει πια την απελπισία του, δεν κοιμάται, η μητέρα μου υποφέρει από αυτό, έχει ήδη χάσει τις αποταμιεύσεις που είχε, ισχύει το παλιό ρητό «στο σπίτι όπου δεν υπάρχει ψωμί, όλοι τσακώνονται και κανείς δεν έχει δίκιο», εγώ θα γίνω πατέρας τον Ιανουάριο και βλέπω τον εαυτό μου χωρίς μέλλον, χωρίς δυνάμεις να παλέψω. Είναι απελπιστικό.

Αλλά, όπως όλα στη ζωή, μόνο ο θάνατος δεν έχει λύση. Σε αυτή την περίπτωση, προσπαθούμε να πουλήσουμε ένα οικόπεδο και μόλις το πουλήσουμε, θα εξοφλήσουμε τα χρέη και θα απαλλαγούμε από την εκβίαση. Θα καταφέρουμε να έχουμε μέλλον. Απλά πρέπει να πουλήσουμε το οικόπεδο. Γρήγορα.

Δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε να το πουλήσουμε αύριο ή μόνο σε ένα μήνα, αλλά σε ένα μήνα θα είναι αργά. Δεν έχουμε χρήματα για να φροντίσουμε τον αμπελώνα, να ξεκινήσουμε τον τρύγο, να κάνουμε συντήρηση στο τρακτέρ... το μόνο που δεν λέω είναι ότι δεν έχουμε χρήματα για να φάμε, επειδή το λαχανόκηπο και τα ζώα μας ταΐζουν. Και δεν έχουμε χρήματα για να αντιμετωπίσουμε τους εισπράκτορες χρεών που ανά πάσα στιγμή μας απειλούν ότι θα έρθουν να πάρουν τον εξοπλισμό που είναι απαραίτητος για τη δουλειά μας, το τρακτέρ και τα μηχανήματα. Μόλις πουληθεί το οικόπεδο θα καταφέρουμε να σταθεροποιήσουμε την κατάσταση.

Δεν ζητάω δωρεάν χρήματα, μόνο δάνειο μέχρι να καταφέρουμε να ολοκληρώσουμε την πώληση.