Αγαπητοί φίλοι

Το όνομά μου είναι Tereza Jirková και είμαι απόφοιτος κοινωνικής εργασίας.

Δέχτηκα με χαρά την πρόκληση να ηγηθώ μιας εκστρατείας συγκέντρωσης χρημάτων για την υποστήριξη εξήντα παιδιών από τη Γάζα.

Αυτά τα παιδιά, που έχουν πληγεί από τον πόλεμο και την αναγκαστική εκτόπιση, χρειάζονται τη βοήθειά μας. Πιστεύω ότι κάθε παιδί έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση και είμαι ευγνώμων που μπορώ να συμβάλω σε ένα καλύτερο μέλλον για αυτά, έστω και με έναν μικρό τρόπο.

Στην καρδιά του πόνου της Γάζας, όπου κάθε γωνιά φέρει τα σημάδια της καταστροφής, ένα εξαιρετικό φως λάμπει από μια μικρή, κουρελιασμένη σκηνή. Αυτή η σκηνή δεν είναι απλώς ένα καταφύγιο, αλλά μια πραγματική Σχολή Ελπίδας. Ονομάζομαι Asmaa Khalil Abu Mandeel (42) και εργάζομαι ως δασκάλα στο προσφυγικό στρατόπεδο Maghazi. Όταν ο πόλεμος στέρησε πολλά παιδιά από την εκπαίδευσή τους, αποφάσισα να μην τα αφήσω να καταβληθούν από τον φόβο και την άγνοια. Μαζί με τρεις άλλους δασκάλους, δημιουργήσαμε ένα μικρό αυτοσχέδιο σχολείο —μια σκηνή— όπου διδάσκουμε τα παιδιά με περιορισμένους πόρους. Χρησιμοποιούμε παλιές μαυροπίνακες και καθόμαστε στο έδαφος, αλλά η αποφασιστικότητά μας παραμένει αδιάσπαστη.

Κάθε μέρα, εξήντα παιδιά μαθαίνουν να διαβάζουν, να γράφουν και να ονειρεύονται ξανά εδώ. Ωστόσο, η σκηνή αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα — έχει διαρροές και υπάρχει έλλειψη τραπεζιών, τετραδίων και ηλεκτρικού ρεύματος. Παρ’ όλα αυτά, τα παιδιά έρχονται μέρα με τη μέρα με τα μάτια γεμάτα ελπίδα. Ονειρευόμαστε να μετατρέψουμε μια μέρα αυτή τη σκηνή σε μια πραγματική τάξη — ασφαλή, φιλόξενη και εξοπλισμένη με όλα όσα χρειάζονται τα παιδιά για να μάθουν. Η βοήθειά σας θα σήμαινε για εμάς κάτι περισσότερο από απλή υλική υποστήριξη.

Θα σήμαινε ελπίδα και μέλλον για εξήντα παιδιά που έχουν απομακρυνθεί από τα σπίτια τους λόγω του πολέμου.

Συνεισφέρετε σήμερα στο Σχολείο της Ελπίδας και δώστε στα παιδιά τη δύναμη να ζήσουν!

Αγαπητοί φίλοι.

Ονομάζομαι Tereza Jirková και ως απόφοιτος κοινωνικής εργασίας δέχτηκα με χαρά την πρόκληση να ηγηθώ μιας συλλογής για την υποστήριξη εξήντα παιδιών από τη Γάζα. Αυτά τα παιδιά, που έχουν πληγεί από τον πόλεμο και την αναγκαστική εκτόπιση, χρειάζονται τη βοήθειά μας.

Πιστεύω ότι κάθε παιδί έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση και είμαι ευγνώμων που μπορώ να συμβάλω στο καλύτερο μέλλον τους, έστω και με ένα μικρό βήμα.

Εν μέσω των δεινών της Γάζας, όπου κάθε γωνιά φέρει τα σημάδια της καταστροφής, ένα ασυνήθιστο φως ακτινοβολεί από μια μικρή, σκισμένη σκηνή. Αυτή η σκηνή δεν είναι απλώς ένα καταφύγιο, αλλά μια πραγματική Σχολή Ελπίδας.

Ονομάζομαι Asmaa Khalil Abu Mandeel (42) και εργάζομαι ως δασκάλα στο προσφυγικό στρατόπεδο Maghazi.

Όταν ο πόλεμος στέρησε πολλά παιδιά από την εκπαίδευση, αποφάσισα να μην τα αφήσω να κατακλυστούν από το φόβο και την άγνοια.

Μαζί με άλλες τρεις δασκάλες δημιουργήσαμε ένα μικρό αυτοσχέδιο σχολείο – μια σκηνή, όπου με περιορισμένα μέσα διδάσκουμε τα παιδιά. Χρησιμοποιούμε παλιές μαυροπίνακες και καθόμαστε στο έδαφος, αλλά η αποφασιστικότητά μας παραμένει ακατάλυτη.

Κάθε μέρα, εξήντα παιδιά μαθαίνουν εδώ να διαβάζουν, να γράφουν και να ονειρεύονται ξανά. Ωστόσο, η σκηνή αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα – έχει διαρροές, λείπουν τραπέζια, τετράδια και ηλεκτρικό ρεύμα. Παρόλα αυτά, τα παιδιά έρχονται κάθε μέρα με τα μάτια γεμάτα ελπίδα. Ονειρευόμαστε ότι κάποια μέρα θα μετατρέψουμε αυτή τη σκηνή σε μια πραγματική τάξη – ασφαλή, φιλόξενη και εξοπλισμένη με όλα όσα χρειάζονται τα παιδιά για να μάθουν.

Η βοήθειά σας θα σημαίνει για εμάς κάτι περισσότερο από απλή υλική υποστήριξη.

Σημαίνει ελπίδα και μέλλον για εξήντα παιδιά που έχουν απομακρυνθεί από τα σπίτια τους λόγω του πολέμου.

Συνεισφέρετε σήμερα στο Σχολείο της Ελπίδας και δώστε στα παιδιά τη δύναμη να ζήσουν ξανά!