Ποτέ δεν έχω ζητήσει τίποτα από κανέναν· συνήθως είμαι εκείνη που προσφέρει στους άλλους, αλλά τώρα αναγκάζομαι να ζητήσω βοήθεια για να μπορέσω να πληρώσω τα χρέη που έχουν καταγραφεί στο όνομα της κόρης μου. Είμαι μητέρα δύο κοριτσιών και είμαι χωρισμένη. Κινδυνεύσαμε να χάσουμε το σπίτι και για να το ανακτήσουμε η κόρη μου ανέλαβε τα χρέη, τα οποία τώρα βρίσκονται στα χέρια της εταιρείας είσπραξης. Δούλευε ως καθαρίστρια σε ξενοδοχείο και ως συνοδός σε μουσείο, αλλά ο μισθός της δεν ξεπέρασε ποτέ τα 560 ευρώ το μήνα. Δούλεψε ως σερβιτόρα και η αμοιβή της ήταν 25 ευρώ την ημέρα για 10 ώρες. Μετά αρρώστησα από καρκίνο και έπρεπε να φροντίσει εμένα, την απόγνωσή μου για την απώλεια των μαλλιών, τους εμετούς μου, το μίσος για την περούκα, τις καταστροφικές χημειοθεραπείες. Εν τω μεταξύ, σπούδαζε για να πάρει το πτυχίο της. Η άλλη κόρη μου ήταν φοιτήτρια εκτός έδρας και επέστρεψε στο σπίτι χάνοντας ένα έτος σπουδών για να είναι δίπλα μου. Με στήριξαν, με φρόντισαν και με ενθάρρυναν να συνεχίσω τη θεραπεία όταν ήθελα να τα παρατήσω όλα, έκαναν τις νοσοκόμες μου μαθαίνοντας να κάνουν ενέσεις, ήταν δίπλα μου κάθε στιγμή. Αποφοιτά με άριστα και δεν μπορούμε να είμαστε στην αποφοίτηση επειδή εγώ είμαι ακόμα σε θεραπεία. Κάνω εγχείρηση και ευτυχώς ο καρκίνος δεν υπάρχει πια, νικήθηκε!! Έχω δύο διατατήρες στη θέση του στήθους μου, αλλά προσπαθώ να το αποδεχτώ με τη βοήθεια του ψυχο-ογκολόγου. Και τα κορίτσια έχουν τις δικές τους ψυχολόγους, δυστυχώς έχουν επηρεαστεί. Επιτέλους έχει περισσότερη ελευθερία και ψάχνει για δουλειά, την οποία βρίσκει αμέσως, και λίγο χρόνο μόνο για εκείνη. Εν τω μεταξύ, εδώ φτάνουν λογαριασμοί από την εφορία, τους οποίους χωρίζω σε δόσεις και προσπαθώ να πληρώσω χωρίς να της ζητήσω τίποτα. Δυστυχώς, δεν είναι εύκολο για μένα, γιατί έχω αναπηρία και σύνταξη 330 ευρώ το μήνα. Έχω δόσεις των 420, 90, 55, 45, ακόμη και για 72 μήνες. Μπορώ να τα αποδείξω όλα. Θα ήθελα να πληρώσω αυτά τα χρέη, είμαι απελπισμένη. Σας παρακαλώ. Ευχαριστώ από καρδιάς όλους όσους θέλουν να μας βοηθήσουν.