Χαιρετώ όλους όσους θα με διαβάσουν, με λένε Αντρέα και έχω ένα «μικρό» όνειρο... να βρω και να αναπαλαιώσω το τελευταίο αυτοκίνητο που είχε ο παππούς μου. Αυτό το αυτοκίνητο το βρήκα στο διαδίκτυο όταν ήμουν ακόμα παιδί (ήταν το 2005, ήμουν 16 ετών) και το θυμάμαι σαν να ήταν χθες. Πήραμε το τρένο από τη Ρώμη μέχρι τη Santa Maria Capua Vetere για να το δούμε. Ήταν ένα άβολο ταξίδι, όρθιοι. Υπήρχαν μερικά μικρά προβλήματα, αλλά τα χιλιόμετρα ήταν λίγα και η τιμή διαπραγματεύσιμη. Ήταν το όνειρό του, αυτό το μοντέλο, αυτό το χρώμα. Δεν γυρίσαμε σπίτι με το τρένο, αλλά άνετα με το αυτοκίνητο, την ίδια μέρα! Με ένα Lancia Thema Turbo 16v LX του 1993. Βοηθήστε με να γίνω ξανά παιδί, όπως εκείνος έγινε ξανά παιδί με εκείνο το αυτοκίνητο όταν το έφερε αμέσως στο σπίτι! Δεν είχα ποτέ πατέρα και ο παππούς μου από μικρός προσπάθησε να καλύψει αυτόν τον ρόλο... γνωρίζοντάς μου τον κόσμο των κινητήρων, της μηχανικής και του «όποιος κάνει μόνος του, κάνει για τρεις». Με τον δικό του μικρό τρόπο προσπάθησε να με κάνει ανεξάρτητο και γι' αυτό θα του είμαι πάντα ευγνώμων. Η ιδέα μου είναι να το βρω, να το ανακαινίσω και να το πουλήσω σε έναν άλλο λάτρη, για να δωρίσω τα έσοδα στην Ιταλική Ένωση Έρευνας για το Αλτσχάιμερ Onlus.

Ευχαριστώ από καρδιάς όσους θα βοηθήσουν εμένα και τον παππού Άντζελο!

Μια αγκαλιά σε όλους τους παππούδες σας!