Ποτέ δεν πίστευα ότι θα χρειαζόταν να γράψω κάτι τέτοιο.

Αυτά τα θερμοκήπια δεν είναι απλώς κάποιες καμένες κατασκευές. Είναι το έργο του παππού μου και του πατέρα μου, δεκαετίες προσπάθειας, ξυπνημάτων νωρίς το πρωί, θυσιών και αγάπης για τη γη.

Η πυρκαγιά μας άφησε μια εικόνα που ακόμα δυσκολεύομαι να πιστέψω: σίδερο λυγισμένο από τη ζέστη, το θερμοκήπιο κατεστραμμένο, μηχανήματα χαμένα και ένας χώρος που ήταν πάντα πράσινος και τώρα έχει γίνει μαύρος.

Ο πατέρας μου είναι 68 ετών και λέει ότι δεν έχει πια τις δυνάμεις να ξαναρχίσει από το μηδέν. Και τον καταλαβαίνω. Αλλά με πονάει η σκέψη ότι όλα όσα έχτισαν με τόσο κόπο μπορεί να εξαφανιστούν για πάντα.

Σήμερα πήγα να μαζέψω τα λίγα φυτά που επέζησαν. Τα κρατούσα στην αγκαλιά μου και δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Γιατί κάθε φυτό που σώθηκε ήταν μια ανάμνηση, ένα κομμάτι της ιστορίας μας που η φωτιά δεν κατάφερε να πάρει μαζί της.

Δεν συνηθίζω να ζητάω βοήθεια. Ποτέ δεν το έχω κάνει. Αλλά σήμερα τη ζητάω.

Ζητώ να μην μας ξεχάσουν όταν σβήσουν οι κάμερες. Να στρέψουν το βλέμμα τους οι αρχές, οι φορείς παροχής βοήθειας και όποιος μπορεί να δώσει ένα χέρι βοήθειας και στις μικρές οικογενειακές εκμεταλλεύσεις που έχουν καταστραφεί ολοσχερώς.

Δεν θέλουμε οίκτο. Θέλουμε μια ευκαιρία να σώσουμε τουλάχιστον ένα μέρος από ό,τι έχτισαν ο παππούς και ο πατέρας μου, να ξαναχτίσουμε το υπόστεγο, την περίφραξη και να διατηρήσουμε το αγρόκτημα, ώστε αυτή η κληρονομιά να μην καταλήξει στις στάχτες.

Αν μπορείτε να μοιραστείτε αυτό το μήνυμα, σας ευχαριστώ από καρδιάς.

Γιατί το πράσινο έγινε μαύρο μέσα σε λίγες ώρες, αλλά θέλω ακόμα να πιστεύω ότι κάποια μέρα θα ξαναγίνει πράσινο. 🌱❤️