Αγαπητοί φίλοι,

Σήμερα, απευθύνομαι σε εσάς ως μητέρα με μια έκκληση που βαραίνει την καρδιά μου. Το όνομά μου είναι Mridula και εγώ, μαζί με τον σύζυγό μου, βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή όπου η υποστήριξή σας μπορεί να κάνει τη διαφορά τόσο για εμάς όσο και για το πολύτιμο μέλλον που ονειρευόμαστε για την κόρη μας.

Ο σύζυγός μου και εγώ μετακομίσαμε στην Αυστραλία το 2017, γεμάτοι όνειρα για ένα καλύτερο μέλλον. Δεν φανταζόμασταν ότι η ζωή μας θα ανατρεπόταν σύντομα από την είδηση ενός σπάνιου και αμείλικτου τύπου καρκίνου, ο οποίος διαγνώστηκε στα τελευταία στάδια της εγκυμοσύνης μου. Ήταν Μάρτιος του 2020, όταν ήμουν 37 εβδομάδων έγκυος, που άρχισα να νιώθω αφόρητους πόνους στην πλάτη και δυσκολία στην κατάποση. Με μετέφεραν εσπευσμένα στο τμήμα επειγόντων περιστατικών, όπου ένα υπερηχογράφημα αποκάλυψε την παρουσία ασκίτη. Περαιτέρω εξετάσεις και μια μαγνητική τομογραφία επιβεβαίωσαν τους χειρότερους φόβους μας — έναν όγκο στην ωοθήκη μου, πιθανότατα καρκινικό. Το βάρος της λέξης «καρκίνος» έπεσε πάνω στον κόσμο μας με φόβο και αβεβαιότητα. Ήμουν πάντα υγιής, με σπάνιες επισκέψεις σε γιατρούς, και ξαφνικά βρέθηκα σε μια πραγματικότητα που δεν είχα φανταστεί ποτέ.

Την επόμενη κιόλας μέρα, υποβλήθηκα σε επείγουσα καισαρική τομή και μου αφαιρέθηκε η δεξιά ωοθήκη, μαζί με τον όγκο. Τα αποτελέσματα της βιοψίας συντάραξαν τον κόσμο μας. Διαγνώσθηκα με καρκίνο του στομάχου σταδίου 4. Η είδηση ήταν καταστροφική, ειδικά δεδομένου ότι ήμουν έγκυος κατά τη διάρκεια της διάγνωσης. Για να δώσω στον εαυτό μου οποιαδήποτε πιθανότητα επιβίωσης, έπρεπε να ξεκινήσω αμέσως χημειοθεραπεία. Ήταν ένας αγώνας ενάντια στον χρόνο, και εν μέσω του χάους της μάχης με τον καρκίνο, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια άλλη τεράστια πρόκληση: την έναρξη της πανδημίας COVID-19. Με τα διεθνή σύνορα να κλείνουν και την υποστήριξη να είναι περιορισμένη, ο σύζυγός μου και εγώ βρεθήκαμε μόνοι μας στο νοσοκομείο για σχεδόν ένα μήνα, ενώ η νεογέννητη κόρη μας βρισκόταν στη μονάδα νεογνών.

Αυτοί οι πρώτοι μήνες ήταν απίστευτα δύσκολοι, αλλά βρήκαμε δύναμη στην αταλάντευτη υποστήριξη των στενών μας φίλων. Με τη βοήθειά τους και την άφιξη της μητέρας μου, στην οποία χορηγήθηκε εξαίρεση για να ταξιδέψει, αρχίσαμε σιγά-σιγά να ξαναχτίζουμε τη ζωή μας. Ξεκίνησα ένα εξαντλητικό ταξίδι χημειοθεραπείας κάθε δύο εβδομάδες (το οποίο, όπως μου λένε τώρα, είναι «χημειοθεραπεία για όλη τη ζωή»). Καθώς ο καρκίνος του στομάχου είναι μια σπάνια και πολύπλοκη ασθένεια, με περιορισμένες διαθέσιμες επιλογές έρευνας και θεραπείας, οι γιατροί έδωσαν μια δυσοίωνη πρόγνωση, ενημερώνοντάς μας ότι αν η χημειοθεραπεία είχε αποτέλεσμα, θα είχα το πολύ έξι μήνες ζωής.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, η ζωή μου ήταν σαν τρενάκι του λούνα παρκ και υποβλήθηκα σε πολλαπλές χειρουργικές επεμβάσεις και πολλαπλούς κύκλους χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας. Ενώ το υπόλοιπο σώμα μου είναι επί του παρόντος σταθερό και αισθάνομαι υγιής, πριν από δύο χρόνια ο καρκίνος εξαπλώθηκε περαιτέρω στον εγκέφαλό μου, και ο ογκολόγος μου μας συμβούλεψε να ξεκινήσουμε ένα πρωτοποριακό φάρμακο που ονομάζεται Enhertu. Δυστυχώς, αυτό το φάρμακο δεν καλύπτεται από το δημόσιο σύστημα υγείας στην Αυστραλία για τον τύπο του καρκίνου μου, και κάθε κύκλος τριών εβδομάδων κοστίζει το συγκλονιστικό ποσό των 429.000 ρουπίων (~7.600 δολάρια Αυστραλίας), το οποίο είναι απλά πέρα από τις δυνατότητές μας, καθώς ο σύζυγός μου είναι ο μοναδικός φροντιστής μας.

Πάντα ήμουν θετικός άνθρωπος και, παρά τη ζοφερή πρόγνωση, παραμένω αισιόδοξη και πιστεύω ότι αυτό το φάρμακο είναι η μόνη μου ελπίδα αυτή τη στιγμή. Είναι μια ακτίνα φωτός μέσα στο σκοτάδι, που μου προσφέρει την ευκαιρία να αντισταθώ σε αυτόν τον απειλητικό καρκίνο.

Πέρυσι, με τη βοήθεια της πλατφόρμας crowdfunding της Rare Cancer Australia, καταφέραμε να συγκεντρώσουμε περίπου 150.000 δολάρια Αυστραλίας (~850.000 ινδικές ρουπίες). Ήταν απίστευτα συγκινητικό και συγκινητικό να δω πόσοι άνθρωποι που δεν είχα συναντήσει ποτέ βγήκαν μπροστά για να συμβάλουν με τον τρόπο τους. Λαμβάνοντας υπόψη ότι έχουμε σχεδόν εξαντλήσει τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν, επικοινωνήσαμε με τη φαρμακευτική εταιρεία που παράγει το Enhertu, ζητώντας τους να χορηγήσουν το φάρμακο δωρεάν για ανθρωπιστικούς λόγους. Δυστυχώς, η έκκλησή μας απορρίφθηκε. Έτσι, βρισκόμαστε και πάλι εδώ, γεμάτοι ελπίδα, εμπιστευόμενοι την καλοσύνη και τη γενναιοδωρία σας. Ο νέος μας στόχος είναι να συγκεντρώσουμε 1,6 εκατομμύρια ινδικές ρουπίες για να εξασφαλίσουμε ότι η θεραπεία μου θα συνεχιστεί για τα επόμενα δύο χρόνια, επιτρέποντάς μου να συνεχίσω να αγωνίζομαι και να είμαι δίπλα στην οικογένειά μου, αλλά και να συνεχίσω να προσπαθώ και, ελπίζω, να βρω έναν τρόπο να αποκτήσω πρόσβαση σε αυτό το φάρμακο που σώζει ζωές.

Από τα βάθη της καρδιάς μου, σας ευχαριστώ για την καλοσύνη, τη γενναιοδωρία και την αταλάντευτη υποστήριξή σας. Με τη στήριξή σας στο πλευρό μου, ξέρω ότι δεν είμαι μόνη σε αυτόν τον αγώνα. Ξέρω ότι οι συλλογικές μας προσπάθειες έχουν τη δύναμη να νικήσουν ακόμα και τις πιο τρομακτικές προκλήσεις που μας ρίχνει η ζωή.

Οι φίλοι μου μου λένε πάντα ότι θα περάσω τη ζωή μου βλέποντας την κόρη μου να μεγαλώνει και να γίνεται μια υπέροχη ενήλικη. Πιστεύω ότι αυτό είναι αλήθεια.

Με ειλικρινή ευγνωμοσύνη,

Μριντούλα