Σε ένα μικρό δωμάτιο, αμυδρά φωτισμένο από τις ακτίνες ενός ηλιοβασιλέματος που έχει πια αρχίσει να δύει, κοιτάζω τα χέρια μου που τρέμουν. Οι γιατροί μου είπαν ότι ο χρόνος που μου απομένει μετριέται σε μήνες, όχι σε χρόνια. Δεν νιώθω πια θυμό, μόνο μια καυτή επιθυμία: να δω την Αίγυπτο, τη γη για την οποία διάβαζα από παιδί, μέσα στις σκονισμένες σελίδες βιβλίων για πυραμίδες, Φαραώ και θεούς.

Με τις τελευταίες μου αποταμιεύσεις και τη βοήθεια φίλων, κατάφερα να κλείσω ένα σύντομο ταξίδι. Όταν το αεροπλάνο κατέβηκε πάνω από την έρημο και ο Νείλος εμφανίστηκε σαν μια πράσινη κορδέλα μέσα από τις χρυσές άμμους, τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι το όνειρό μου γινόταν πραγματικότητα.

Την επόμενη μέρα, κατά το ηλιοβασίλεμα, βρισκόμουν μπροστά στις Πυραμίδες της Γκίζας. Ο άνεμος μετέφερε τη μυρωδιά της άμμου και της ιστορίας. Κάθισα, ακουμπώντας την πλάτη μου σε μια πέτρα χιλιάδων ετών. Γύρω μου, οι τουρίστες έβγαζαν φωτογραφίες, αλλά εγώ απλώς έκλεισα τα μάτια μου, νιώθοντας τον χρόνο να απλώνεται. Ήμουν εκεί, στέκοντας μπροστά στην αιωνιότητα, και για μια στιγμή η ασθένεια δεν είχε πια σημασία.

Μέσα στη ζεστή σιωπή της ερήμου, ψιθύρισα: «Τώρα μπορώ να φύγω με ειρήνη». Και χαμογέλασα, γιατί το όνειρό μου είχε πραγματοποιηθεί.