Πηγαίναμε και φέρναμε στα παιδιά φαγητό, ρούχα, προσπαθούσαμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους, να παίξουμε μαζί τους, να τα ενθαρρύνουμε, ό,τι μπορούσαμε να κάνουμε εκείνη τη στιγμή. Στη συνέχεια, αρχίσαμε να φέρνουμε πολλούς φίλους και γνωστούς σε αυτά τα κέντρα, προσπαθούσαμε να εμπλακούμε και να βοηθήσουμε. Δυστυχώς, τα πράγματα δεν ήταν πάντα όπως τα περιμέναμε και συνειδητοποιήσαμε ότι υπήρχε μια συγκεκριμένη νοοτροπία μεταξύ των ανθρώπων που δούλευαν σε αυτά τα ιδρύματα και την οποία δεν μπορούσαμε, σε καμία περίπτωση, να αλλάξουμε πολύ. 

 Συνειδητοποίησα ότι στους δρόμους υπήρχαν πάρα πολλά παιδιά του δρόμου, παιδιά που ήταν αναγκασμένα να ζητιανεύουν, παιδιά που δεν ήξεραν να παίζουν, που τσακώνονταν. Ήθελα πάρα πολύ να εμπλακώ στη ζωή αυτών των παιδιών και έτσι ξεκίνησε το «Θαύμα ανάμεσα στα Κτίρια». Αρχίσαμε να μαζεύουμε αυτά τα παιδιά, να τους αγοράζουμε παιχνίδια και να παίζουμε μαζί τους. Πέρασα ένα ολόκληρο καλοκαίρι παίζοντας με τα παιδιά ανάμεσα στα πολυκατοικία. Τους έμαθα πώς να παίζουν, πώς να συμπεριφέρονται, αρχίσαμε να γνωριζόμαστε, να αλληλεπιδρούμε, να μιλάμε για διάφορα θέματα της ζωής. Ένα καλοκαίρι κατά τη διάρκεια του οποίου τα παιδιά άρχισαν να σχηματίζουν σκέψεις για το μέλλον, καθώς πολλά από αυτά είχαν εγκαταλείψει το σχολείο. Όταν πλησίαζε ο Σεπτέμβριος, τους πρότεινα να πάμε στο σχολείο, να μιλήσουμε με τους δασκάλους, να τους γράψω, να τους αγοράσω σχολικά είδη και να ξεκινήσουν τη σχολική χρονιά.