Γεια σας,

Το όνομά μου είναι Λάρισα, είμαι 47 ετών και μητέρα. Γράφω αυτό το κείμενο με δάκρυα στα μάτια και ελπίδα στην καρδιά μου, ελπίζοντας ότι κάποιος εκεί έξω θα με ακούσει.

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας του COVID, έχασα την οικογένειά μου ένα προς ένα. Έμεινα μόνη με την κόρη μου και το μικρό μας σκυλάκι, που είναι η μόνη μας συναισθηματική στήριξη.

Είμαι παγιδευμένη σε μια ζωή από την οποία δεν μπορώ να ξεφύγω. Βρίσκομαι σε μια κακοποιητική σχέση, όπου υφίσταμαι συνεχώς ταπείνωση, προσβολές και συχνά σωματική βία. Υπήρξαν νύχτες που με πέταξαν έξω από το σπίτι στο κρύο, χωρίς να έχω πού να πάω.

Ζω με φόβο κάθε μέρα. Ο άντρας με τον οποίο ζω έχει απρόβλεπτη συμπεριφορά, μιλάει στον εαυτό του, με κατηγορεί για πράγματα που δεν έχω κάνει ποτέ και φοβάμαι ότι μια μέρα μπορεί να μου κάνει σοβαρό κακό.

Προσπάθησα να ζητήσω βοήθεια, αλλά μου είπαν απλώς να φύγω. Αλλά πού μπορώ να πάω όταν δεν έχω τίποτα; Δεν μπορώ να αντέξω το ενοίκιο, την εγγύηση, ούτε καν τα βασικά είδη πρώτης ανάγκης για να ξεκινήσω από την αρχή.

Πάνω από όλα, έχω ένα χρέος 35.000 ευρώ. Έγινα εγγυήτρια για την επιχείρηση της μητέρας μου στην Ιταλία και, μετά τον ξαφνικό θάνατό της, το χρέος παρέμεινε στο όνομά μου. Οι τραπεζικοί μου λογαριασμοί είναι πλέον δεσμευμένοι και ασφυκτιώ κάτω από αυτή την πίεση.

Εργάστηκα για 22 χρόνια ως νοσοκόμα, αφιερώνοντας τη ζωή μου στο να βοηθάω τους άλλους. Σήμερα, είμαι εγώ αυτή που ζητά βοήθεια.

Δεν ζητάω πολυτέλεια. Ζητάω ένα ασφαλές μέρος για να ζήσω, να κοιμάμαι χωρίς φόβο και να ξαναχτίσω τη ζωή μου με το παιδί μου.

Αν μπορείτε να με βοηθήσετε, ακόμη και μια μικρή δωρεά μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά για μένα.

Αν δεν μπορείτε να δωρίσετε, παρακαλώ μοιραστείτε την ιστορία μου. Ίσως φτάσει σε κάποιον που μπορεί να βοηθήσει.

Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου. PayPal [email protected]