Χρόνια προβλημάτων υγείας, σοβαρών παθήσεων και άγχους, και παρόλα αυτά δουλέψαμε πολύ σκληρά για να έχουμε όσο το δυνατόν καλύτερη ζωή. Δυστυχώς, με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα, δεν καταφέραμε να πετύχουμε τον στόχο μας: να αποκτήσουμε το δικό μας, ιδιωτικό, κομμάτι ευτυχίας και χαράς. Ένα σπίτι!

Ο σύζυγός μου (44) μετακόμισε σε άλλη χώρα για να είναι μαζί μου (31), όπου δεν μιλάει τη γλώσσα και δεν καταλαβαίνει τον πολιτισμό, με έκανε τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο στον πλανήτη, και στη συνέχεια έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο 2 μήνες μετά την ημέρα του γάμου μας, έχασε τη δουλειά του, δεν πληρώθηκε. Οι τρομακτικές μέρες που ακολούθησαν ήταν γεμάτες γνήσιο φόβο, θλίψη, αλλά και ελπίδα, ενώ ήμασταν παγιδευμένοι σε έναν φαύλο κύκλο υπαρξιακής κρίσης. Ήρθε ο Covid, χωρίς δουλειά, ζούσαμε με έναν μισθό, συμπεριλαμβανομένης της στήριξης των γονιών μου, πολλά χρέη, χωρίς διέξοδο. Από τότε είναι ένας αγώνας.

Μέχρι σήμερα δεν μπορούμε να σταθούμε σταθερά στα πόδια μας. Λένε ότι δεν είσαι αδύναμος αν ζητήσεις βοήθεια, οπότε σκεφτήκαμε να το δοκιμάσουμε.

Στρεφόμαστε ο ένας στον άλλον για αγάπη και υποστήριξη, αλλά θα θέλαμε να χτίσουμε κάτι που μπορούμε να καλλιεργήσουμε μαζί και να ζήσουμε το όνειρό μας.

Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων!