Γεια σας, το όνομά μου είναι Άλις και είμαι 35 ετών.

Πέρυσι πέθανε ο πατέρας μου και έμεινα εντελώς χωρίς οικογένεια ή φίλους.

Επειδή έπασχε από σύνδρομο συσσώρευσης αντικειμένων όσο ζούσε, δεν μου άφησε ποτέ τίποτα καθαρό ούτε πέταξε ποτέ τίποτα. Θυσίασα την ψυχική μου υγεία για πολλά χρόνια για χάρη του, επειδή ήταν η μόνη οικογένεια που είχα, και σε αντάλλαγμα μου άφησε ένα καμένο σπίτι γεμάτο ασθένειες που απειλούν τη ζωή και σκουπίδια να καθαρίσω. Τους τελευταίους 9 μήνες έκανα ό,τι μπορούσα, αλλά αρχίζω σιγά-σιγά να χάνω τα λογικά μου εδώ, γι’ αυτό θέλω να αξιοποιήσω τη δύναμη των κοινωνικών δικτύων και να βρω κάποιους να με βοηθήσουν. Αν βρισκόσασταν σε παρόμοια κατάσταση, θα ξέρατε πόσο κοστίζει όλο αυτό. Δεν έχω καν παράθυρα στον δεύτερο όροφο. Το μόνο σύστημα θέρμανσης είναι η ξυλόσομπα στο δωμάτιό μου, επειδή η επισκευή του καλοριφέρ κοστίζει 2.500 €. Γι’ αυτό, σας παρακαλώ, βοηθήστε με να είμαι πιο ζεστή από τον περασμένο χειμώνα και να μπορέσω να ξεφορτωθώ κι άλλα σκουπίδια. Σας ευχαριστώ, παιδιά🫶🏻

Η πλήρης έκδοση στα τσεχικά βρίσκεται εδώ

στα τσεχικά εδώ κάτω 👇

Μόνη ενάντια στην ερείπωση και το παρελθόν: Βοηθήστε με να καθαρίσω το σπίτι μου μετά τη νοσηρή συσσώρευση αντικειμένων του αποθανόντος πατέρα μου 

Η ιστορία του αγώνα μου: 

Όταν η ζωή σας φέρνει την ερήμωση και μένετε εντελώς μόνοι σας

Γεια σε όλους,

ονομάζομαι Άλις, είμαι 35 ετών και βρισκόμαι μπροστά στη δυσκολότερη δοκιμασία της ζωής μου. Ποτέ δεν ήταν εύκολο για μένα να ζητήσω βοήθεια. Πάντα ήμουν αυτή που βασιζόμουν μόνο στον εαυτό μου. Ως μοναχοπαίδι, πέρασα δύσκολες περιόδους — βρέθηκα στο ναδίρ, αντιμετώπισα χρέη και ασθένειες, αλλά πάντα έβρισκα μέσα μου τη δύναμη να σηκωθώ και να προχωρήσω. Έχτισα μια νέα ζωή στο εξωτερικό, όπου πέρασα τα τελευταία 7 χρόνια. Είχα ένα όμορφο διαμέρισμα στη Γερμανία και την αίσθηση ότι τα πράγματα επιτέλους πήγαιναν προς το καλύτερο. Επιτέλους, για πρώτη φορά, είχα χρόνο για τον εαυτό μου· δεν χρειαζόταν να καθαρίζω πίσω από κανέναν ούτε να φροντίζω κανέναν (όπως έκανα από τα 12 μου χρόνια, όταν με εγκατέλειψε η μητέρα μου για να γίνει τοξικομανής και πόρνη).

Επιτέλους είχα χρόνο να γιατρέψω τις πληγές μου και να ξαναβρώ τον εαυτό μου.

Όμως, τότε ήρθε ο Σεπτέμβριος του περασμένου έτους — και όλα κατέρρευσαν μέσα σε μια μέρα, σαν τραπουλόχαρτο.

Θάνατος στο εξωτερικό και επιστροφή στον εφιάλτη

Ο πατέρας μου πέθανε ξαφνικά στην Ελλάδα. Αν και η σχέση μας δεν ήταν εύκολη και ο πατέρας μου δεν ήταν ο ιδανικός πατέρας, ήταν ο μόνος άνθρωπος από την οικογένειά μου που μου είχε απομείνει (οι υπόλοιποι συγγενείς είτε έχουν πεθάνει είτε έχουν πέσει θύματα του αλκοολισμού και των εξαρτήσεων). Η μεταφορά της σορού, η αποθήκευση, η αποτέφρωση και η κηδεία στο εξωτερικό μου κόστισαν 4.500 €, πριν καν προλάβω να περάσω τα σύνορα της Τσεχίας.

Αναγκάστηκα να εγκαταλείψω βιαστικά το αγαπημένο μου διαμέρισμα στο εξωτερικό, να αφήσω πίσω τη ζωή που είχα χτίσει εκεί και να επιστρέψω στην Τσεχία. Νόμιζα ότι εδώ θα βρω τουλάχιστον μια βασική στέγη. Αντ’ αυτού, βρέθηκα σε ένα ερείπιο — κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ένα σπίτι γεμάτο σκουπίδια, τρωκτικά και κρύο

Ο πατέρας μου έπασχε από σοβαρή διαταραχή συσσώρευσης αντικειμένων (το λεγόμενο «hoarding»). Σε όλη του τη ζωή δεν είχε καθαρίσει ούτε τα πράγματα των δικών του γονιών. Πριν από τρία χρόνια πέρασα τα Χριστούγεννα εδώ για να τον βοηθήσω να αδειάσει τουλάχιστον το σαλόνι, όπου περνούσε τον περισσότερο χρόνο του, ώστε να το βάψει — τα πήρα όλα, τα συσκεύασα, πέταξα κάποια πράγματα, μόνο για να ανακαλύψω, αφού έφυγα, ότι τα είχε φέρει όλα πίσω. Ακόμη και οι στοίβες εφημερίδων που είχα συσκευάσει πριν από τρία χρόνια ήταν ακόμα εκεί έξω. Μου ήρθε να κλάψω και από τότε νιώθω έτσι· πενθώ για τον πατέρα μου, για το γεγονός ότι στα 35 μου έμεινα εντελώς μόνη, πενθώ για τη χαμένη ζωή μου που μου πήρε τόσο καιρό να χτίσω, ενώ κάθε μέρα ξυπνάω μέσα σε αυτόν τον εφιάλτη που τώρα αποκαλώ σπίτι. 

Κληρονόμησα ένα μεγάλο σπίτι, το οποίο ήταν κυριολεκτικά γεμάτο μέχρι το ταβάνι με σκουπίδια, παλιά σκουπίδια, περιττώματα ποντικιών και μούχλα.

Και σαν να μην έφτανε αυτό:

Το σπίτι παρέμενε για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς θέρμανση, παγωμένο και εν μέρει κατεστραμμένο από πυρκαγιά.

Σε ολόκληρο το σπίτι δεν υπήρχε ούτε ζεστό νερό ούτε θέρμανση.

Στον δεύτερο όροφο λείπουν ακόμα δύο παράθυρα που πρέπει να κλειστούν με τοίχο, οπότε η βροχή πέφτει κατευθείαν μέσα στο κτίριο και προκαλεί διαρροές.

Όταν ζήτησα βοήθεια από το κράτος, δεν έλαβα ούτε μια κορόνα — με την αιτιολογία ότι τα προηγούμενα 7 χρόνια ζούσα και εργαζόμουν στο εξωτερικό. Και όταν υπέβαλα αίτηση στο γραφείο εργασίας, μου είπαν ότι, αφού ζούσα εκεί ήδη αρκετούς μήνες, δεν πρόκειται για περιβάλλον που απειλεί τη ζωή μου και, ως εκ τούτου, δεν έχω δικαίωμα ούτε καν σε εφάπαξ επίδομα από το κράτος. 

Επέζησα τον χειμώνα του 2025 μόνο επειδή έμαθα να κόβω ξύλα και έκαψα στη σόμπα παλιά σπασμένα έπιπλα, ράφια και ξύλινες παλέτες, για να μην πεθάνω από το κρύο για πρώτη φορά στη ζωή μου. Σεβασμός στους προγόνους μας!!!

Όλα μόνη μου

Οι άνθρωποι από έξω βλέπουν μόνο το «μεγάλο σπίτι» και νομίζουν ότι ήμουν τυχερή. Δεν βλέπουν όμως ότι μέσα κάνει παγωνιά, βρέχει και ότι ζω εδώ σε συνθήκες που είναι επικίνδυνες για την υγεία μου.

Δεν έχω μεγάλη οικογένεια που θα ερχόταν να με βοηθήσει. Η καλύτερή μου φίλη είναι μητέρα δύο μικρών παιδιών και μόλις που τα βγάζει πέρα οικονομικά. Ένας φίλος μου εργάζεται στη Γερμανία και όταν έρχεται μία φορά κάθε 2-3 εβδομάδες, δεν θέλω να τον εκμεταλλεύομαι σαν σκλάβο. Κι έτσι, κάθε μέρα καθαρίζω μόνη μου, ταξινομώ, κουβαλάω βαριά σακιά και πουλάω οτιδήποτε έχει έστω και ελάχιστη αξία, μόνο και μόνο για να καλύψω τα βασικά έξοδα και να απαλλάξω τους γείτονες από τη δυσοσμία και την ακαταστασία που άφησε εδώ ο πατέρας μου.

Διαπιστώνω ότι τίποτα εδώ δεν ήταν νόμιμο, σε όλα υπάρχει κάποιο πρόβλημα και εγώ βρέθηκα σε αυτή την κατάσταση εντελώς απροετοίμαστη.

Γιατί σας ζητάω βοήθεια;

Έχω συνηθίσει να σφίγγω τα δόντια και να παλεύω. Αλλά τώρα νιώθω ότι οι σωματικές και ψυχικές μου δυνάμεις εξαντλούνται οριστικά. Μόνη μου δεν μπορώ ούτε σωματικά ούτε οικονομικά να απομακρύνω και να απολυμάνω αυτό το τεράστιο στρώμα βρωμιάς, τρωκτικών και μολυσματικών αποβλήτων.

Ο στόχος των 2.000 € (περίπου 50.000 Kč) θα με βοηθήσει να κάνω το πιο σημαντικό βήμα προς μια αξιοπρεπή διαβίωση:

Την εξασφάλιση επαγγελματικής απολύμανσης, απεντόμωσης και απολυρμάνωσης του 1ου ορόφου, ώστε το περιβάλλον να είναι υγιεινό και ασφαλές για διαβίωση.

Την πληρωμή μεγάλου όγκου κοντέινερ και την απομάκρυνση όλων των συσσωρευμένων απορριμμάτων, τα οποία μέχρι τώρα έχω καθαρίσει και διαχωρίσει με τα ίδια μου τα χέρια.

Πώς μπορείτε να βοηθήσετε;

Με οποιαδήποτε οικονομική συνεισφορά: Ακόμη και ένα ποσό ίσο με τον κόστος ενός καφέ (50–100 Kč) σημαίνει για μένα ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός και μου δίνει την ελπίδα ότι δεν είμαι μόνη μου σε αυτό.

Μοιραστείτε αυτή την ιστορία: Αν δεν μπορείτε να συνεισφέρετε οικονομικά, παρακαλώ μοιραστείτε αυτή τη συγκέντρωση χρημάτων στα κοινωνικά σας δίκτυα. Όσο περισσότεροι άνθρωποι μάθουν για τον αγώνα μου, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητές μου να αποκαταστήσω την αξιοπρέπεια αυτού του χώρου.

Ευχαριστώ όλους από καρδιάς για οποιαδήποτε βοήθεια, για κάθε ευγενικό λόγο και για κάθε κοινοποίηση.

Με σεβασμό και ευγνωμοσύνη, 

Η Άλις σας