Γεια σας, ντρέπομαι να ζητήσω βοήθεια, αλλά δεν έχω άλλη επιλογή. Η ιστορία μου ίσως σας πείσει να δωρίσετε ό,τι ποσό θέλετε. Αφιερώστε 5 λεπτά και διαβάστε την ιστορία μου. Γεννήθηκα το 1997, μια μέρα του Ιουλίου, σε μια οικογένεια που από έξω φαίνεται τέλεια...αλλά στην πραγματικότητα ήταν ένας εφιάλτης: μια αδελφή που κακοποιούνταν επί χρόνια από έναν βίαιο πατέρα, έναν μεθυσμένο, βίαιο άνθρωπο που μας χτυπούσε σχεδόν κάθε μέρα, μια μητέρα πλέον ανάπηρη. Φύγαμε από το σπίτι και περιπλανηθήκαμε σε όλη την Ιταλία, από σπίτι σε σπίτι, για να ξεφύγουμε από τον τρόμο του πατέρα μου. Περάσαμε από οικογενειακά σπίτια, καταφύγια, τρώγαμε από την Caritas και διάφορες οργανώσεις... ζούσαμε χωρίς ζεστό νερό και φυσικό αέριο... ντυνόμασταν με ρούχα που δεν ήταν δικά μας... Αλλά τίποτα δεν μας σταμάτησε! Δούλεψα πολύ από μικρός και έκανα τα πάντα! Από σερβιτόρος μέχρι εργάτης, από διανομέας μέχρι υπάλληλος ρεσεψιόν, αποθηκάριος, βοηθός ηλεκτρολόγου... Πήγα και στο σχολείο και, αν και με κόπο, πήρα απολυτήριο Λογιστικής! Πάντα προσπαθούσα να δίνω ελπίδα στη μαμά μου, πλήρωσα μόνος μου το δίπλωμα οδήγησης και πήγαινα στη δουλειά με ποδήλατο, μετά έκανα οικονομίες και αγόρασα ένα αυτοκίνητο...Η μαμά μου, με τη σύνταξη αναπηρίας των 280 ευρώ, με βοηθούσε, αλλά είχε πολλά προβλήματα υγείας, όπως παράλυση στο ένα χέρι, χρήση βηματοδότη και υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση μετά από χρόνια και χρόνια αιμοκάθαρσης. Πάντα έκανα ό,τι μπορούσα, σηκωνόμουν κάθε μέρα...χωρίς συγγενείς... χωρίς φίλους και... χωρίς αγάπη... αλλά τώρα... δεν μπορώ πια... βρίσκομαι σε ένα σκοτεινό κενό... με ψυχιατρική βοήθεια... είμαι γονατισμένος, δεν μπορώ πια να σηκωθώ...τα έξοδα με κατακλύζουν και τα χρέη συσσωρεύονται... δεν μπορώ να είμαι δυνατή... δεν έχω φίλους... δεν έχω συγγενείς... δεν έχω τίποτα... και όμως ξυπνάω κάθε μέρα και προσπαθώ να μείνω όρθια... δεν καπνίζω, δεν παίρνω ναρκωτικά και δεν πίνω αλκοόλ. Δεν υποκύπτω σε τέτοιους πειρασμούς. Το να ζητώ ελεημοσύνη είναι το τελευταίο καταφύγιο... είναι κάτι που δεν θα έκανα ποτέ... και όμως... εδώ είμαι... έχω τόσα πολλά να πω, ίσως θα μιλούσα για χρόνια, αλλά μένω σιωπηλός... το ποσό που ζητώ είναι για να πάρω μια ανάσα...οξυγόνο... να πληρώσω τα έξοδα, να κάνω τα ψώνια, να συντηρήσω το αυτοκίνητο και να τα κρατήσω στην άκρη... να αναπνεύσω για να ανακάμψω και να ξανασταθώ στα πόδια μου! Να ξαναρχίσω να ψάχνω για δουλειά! Μόλις καλυφθούν τα έξοδα, να ξαναρχίσω να δίνω βιογραφικά με ψηλά το κεφάλι! Το ποσό...δεν ξέρω αν είναι πολύ ή λίγο, αλλά για μένα... είναι ο τρόπος να αναπνεύσω, να πληρώσω και να προχωρήσω με την καρδιά μου στα χέρια... και ό,τι αξία κι αν έχει αυτό... σας λέω ευχαριστώ. Ευχαριστώ και συγγνώμη... αν θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί μου και να με ρωτήσετε περισσότερα, έστω και μόνο για να μιλήσουμε... μπορείτε να το κάνετε άνετα.