Ένα μπουκάλι στη θάλασσα.

Γνώρισα τον πατέρα του γιου μου το 2009. Παντρευτήκαμε το 2014. Ο σύζυγός μου έπεσε θύμα σοβαρού τροχαίου ατυχήματος τον Αύγουστο του 2016, όταν ήμουν στον 8ο μήνα της εγκυμοσύνης μου. Η κατάστασή του ήταν κρίσιμη, με σοβαρό κρανιοεγκεφαλικό τραύμα 7,5/15. Τον Σεπτέμβριο του 2016 γεννήθηκε ο γιος μας, ο Ναΐμ.

Χρόνια βλέποντας τις αόρατες συνέπειες του ατυχήματος του συζύγου μου να επιδεινώνονται και να καταστρέφουν τις ζωές μας. Χωρισμός, φυλάκιση εκ μέρους του, λόγω των συνεπειών των διαταραχών συμπεριφοράς του, εγκατάλειψη από γιατρούς και ειδικούς, 8 χρόνια περιπλάνησης, επιβίωσης, αγώνα για να γίνουν κατανοητές οι συνέπειες, μάχες μάταιες, και στη συνέχεια βελτίωση των συνεπειών από το 2022, η σταθερότητα επιστρέφει επιτέλους, ο γιος μου είναι ευτυχισμένος που ξαναβρίσκει τον μπαμπά του σε καλές συνθήκες, έχουν πολλά σχέδια... περνούν πολύ χρόνο μαζί από τότε που ο μπαμπάς του βγήκε σε ημιαπελευθέρωση. Ο σύζυγός μου αναλαμβάνει ξανά τον ρόλο του πατέρα με αγάπη και επιθυμία να αναπληρώσει τον χαμένο χρόνο με τον γιο του.

Στη συνέχεια, κατά την αποφυλάκισή του, ενώ ο γιος του τον περίμενε, ο σύζυγός μου παραλήφθηκε απευθείας από τη συνοριακή αστυνομία, καθώς η αίτησή του για ανανέωση της άδειας διαμονής είχε απορριφθεί λόγω της φυλάκισής του.

Φυλάκιση που οφείλεται άμεσα στις συνέπειες του ατυχήματος, 7 χρόνια για να ολοκληρωθούν οι ιατρικές εξετάσεις... πολύ αργό δικαστικό σύστημα, δεν προλάβαμε να δικαστεί η υπόθεσή μας, ο ένοχος είναι ελεύθερος, ο σύζυγός μου απελάθηκε στο Μαρόκο παρά τους οικογενειακούς του δεσμούς και την παρουσία του στη Γαλλία από το 2004, και κινδυνεύουμε να μην λάβουμε ποτέ τις αποζημιώσεις που σχετίζονται με το ατύχημα που κατέστρεψε τις ζωές μας.

Σήμερα είμαι μόνη με τον γιο μου, πάσχω από κατάθλιψη και μακροχρόνια ασθένεια, έχω υποστεί πάρα πολλές δοκιμασίες.

Προσπαθώ να βρω λύσεις για να πηγαίνω τον γιο μου να βλέπει τον πατέρα του στο Μαρόκο κάθε 4 μήνες, ψάχνω μια οικονομική λύση, δεν ξέρω πώς να το κάνω, αλλά προτεραιότητά μου είναι να καταφέρω να πηγαίνω τον γιο μου να βλέπει τον πατέρα του στο Μαρόκο.

Έχουμε περάσει πολλά άδικα πράγματα, κακοτυχίες, ο 8χρονος γιος μου κλαίει κάθε μέρα για τον πατέρα του, ο οποίος και ο ίδιος υποφέρει επίσης από την απομάκρυνση από τον γιο του.

Αν η ιστορία μου σας συγκινεί, σας ευχαριστώ για τη βοήθειά σας.