Είμαι 33 ετών, έχω διαγνωστεί με σχιζοσυναισθηματική διαταραχή και ζω με ένα μικρό επίδομα αναπηρίας, ενώ υφίσταμαι οικονομική παραμέληση, ζω σε ένα συναισθηματικά καταχρηστικό και τοξικό οικογενειακό περιβάλλον, και αντιμετωπίζω γενική καταπίεση και έλλειψη ευκαιριών σε μια μικρή πόλη της Ρουμανίας. Ο αυτισμός στους ενήλικες παραμελείται σε μεγάλο βαθμό και η αντίληψη ή ακόμη και η αποδοχή αυτής της έννοιας στη χώρα αυτή, από ιατρική άποψη, ουσιαστικά δεν υπάρχει, τουλάχιστον στις μικρές πόλεις όπου η πρόσβαση σε τέτοιες υπηρεσίες είναι άγνωστη.

Πάντως, πριν από περισσότερο από ένα χρόνο έμαθα για έναν γιατρό που θα μπορούσε να είναι πρόθυμος να αξιολογήσει το ASD σε ενήλικες εδώ. Ωστόσο, το κόστος αυτής της εξέτασης, δεδομένου ότι πρόκειται για ιδιωτικό ιατρείο, καθώς και η τοποθεσία του, μπορεί να κυμαίνεται από 100 ευρώ και πάνω. Το επίδομά μου είναι λιγότερο από 100 ευρώ το μήνα και τα έξοδά μου καλύπτουν βασικές ανάγκες και έξοδα μετακίνησης.

Εξαιτίας αυτού, αναγκάζομαι να αναβάλλω τις ιατρικές εξετάσεις και θεραπείες μου κάθε μήνα, με αποτέλεσμα πολλές από τις άλλες ασθένειές μου να παραμένουν χωρίς διάγνωση και θεραπεία.

Οι ιατρικές μου ανάγκες περιλαμβάνουν:

Χρειάζομαι εξετάσεις και απεικονίσεις για να ελεγχθούν το ήπαρ, η χολή και το έντερό μου, καθώς έχω παρουσιάσει επεισόδια χοληδόχου πόρου κατά τα οποία αρρώστησα σοβαρά λόγω αγχωτικών συνθηκών ή περιβάλλοντος. Από τον Δεκέμβριο του 2025 συνεχίζω να ζω στο ίδιο περιβάλλον που με έκανε να αρρωστήσω και οι ασθένειές μου έχουν πολλαπλασιαστεί και παραμένουν αδιάγνωστες.

Μια μακροχρόνια πάθηση της μύτης και του λαιμού (χρόνια ρινίτιδα) που παραμένει χωρίς έλεγχο και θεραπεία. Χρειάζομαι ενδοσκόπηση γι’ αυτό, η οποία κοστίζει περίπου 50-60 ευρώ.

Οσφυϊκή και αυχενική εκφυλιστική δισκοπάθεια, για την οποία μπορώ να υποβληθώ σε φυσιοθεραπεία που καλύπτεται ως επί το πλείστον από το δημόσιο σύστημα υγείας· ωστόσο, πρέπει να παρακολουθήσω μαθήματα κολύμβησης για να τη διαχειριστώ καλύτερα. Έχω αρχίσει να κάνω ήπια άσκηση στο σπίτι μου – κάτι που έχει βελτιώσει σημαντικά τον πόνο και την κινητικότητά μου – και έχω δοκιμάσει το τζόκινγκ, αλλά αυτό μπορεί να είναι επιζήμιο για την πλάτη μου και συνήθως χρειάζομαι πολύ χρόνο για να αναρρώσω, γεγονός που καθιστά δύσκολη τη συνέπεια σε αυτό. Η άσκηση είναι απαραίτητη για τη διαχείριση και τη ρύθμιση της ψυχικής μου υγείας και θα ήθελα να είχα τη δυνατότητα να πληρώσω για μαθήματα γυμναστικής ή να συμμετάσχω σε μια ομάδα χορού, αλλά δεν μπορώ να το κάνω με το επίδομά μου.

Όσον αφορά το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου (IBS) και τις διατροφικές μου ανάγκες, πολλές φορές έχω μείνει νηστική, επειδή έπρεπε να αποφύγω τα συμπτώματα του IBS.

Σύνδρομο Ευερέθιστου Εντέρου (IBS): μια χρόνια πάθηση που συνδέεται στενά με την ψυχική μου υγεία, αλλά επειδή εξαρτώμαι οικονομικά από κάποιον άλλο, σπάνια μπορώ να επιλέγω μόνη μου τι θα φάω. Για το IBS μου χρειάζομαι εξετάσεις που κοστίζουν από 50 ευρώ και πάνω, προκειμένου να διευκρινιστούν οι ανάγκες και η θεραπεία μου.

Το 2024 ήθελα να αρχίσω να δημιουργώ βίντεο στο YouTube, όπου θα μιλάω για τις εμπειρίες μου ως άτομο με ψυχική πάθηση σε αυτή τη χώρα και για το πώς οι νοοτροπίες, οι αφηγήσεις και τα ιατρικά μοντέλα δεν βοηθούν ούτε ενδυναμώνουν πραγματικά και δίκαια τα άτομα που ζουν με αόρατες αναπηρίες, με κάποια μορφή ASD ή νευροδιαφορετικότητας κ.λπ.

Σκοπός μου είναι να αποκτήσω σαφήνεια και επιβεβαίωση των διαγνώσεών μου και, ελπίζω, να γίνω μια φωνή αλλαγής για την προσέγγιση αυτής της χώρας όσον αφορά την ψυχική υγεία και για όσους υποφέρουν όχι μόνο από τις παθήσεις τους, αλλά και από τις δομές που τους περιορίζουν και τους αναγκάζουν να εξαρτώνται από αυτές ή να αλληλεπιδρούν μαζί τους, με τρόπους που στερούν τους αξιοπρέπεια και είναι άδικοι.