Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές, πιθανότατα είναι επειδή η ζωή σου διασταυρώθηκε με εκείνη του Φάμπρι, ή ίσως βρίσκεσαι εδώ από τυχαία συγκυρία και δεν τον γνώρισες ποτέ.

Ο σύζυγός μου μας άφησε πριν από λίγες μέρες, αφού ζούσε με μια ασθένεια που είχε διαγνωστεί πριν από μερικά χρόνια, όταν τα κοριτσάκια μας είχαν ήδη γεννηθεί. Παρά τη δύναμη, την απίστευτη ζωτικότητα και τη χαρά που τον χαρακτήριζαν πάντα, η ασθένεια τον πήρε από κοντά μας άδικα και πρόωρα, αφήνοντας ένα κενό που τίποτα και κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να γεμίσει, στη ζωή όλων όσων τον γνώρισαν και τον αγάπησαν.

Ωστόσο, ο Fabry δεν άφησε πίσω του απελπισία, αλλά όρεξη για ζωή, για να κοιτάξουμε προς το μέλλον. Μας άφησε επιμονή και θάρρος, γιατί αυτός ήταν όλα αυτά και εγώ θέλω να συνεχίσω αυτό που ήμασταν, αυτό που ήταν αυτός, για μένα και για τις κόρες μας.

Με αυτά τα συναισθήματα, αλλά και με εξαιρετική ταπεινότητα και ταυτόχρονα αξιοπρέπεια, σκέφτηκα να ξεκινήσω αυτή τη συγκέντρωση χρημάτων. Με ένα μόνο εισόδημα και τα κορίτσια ακόμα μικρά, ξέρω ότι ο δρόμος θα είναι μακρύς, σίγουρα γεμάτος χαρά αλλά και αναπόφευκτα δύσκολος. Είναι αδιανόητο για μένα να συνεχίσω να πληρώνω το τρέχον στεγαστικό δάνειο, αλλά με 40.000 € και λίγη προσπάθεια θα μπορούσα να μειώσω τη δόση ώστε να είναι ανεκτή για μένα και να κρατήσω το τρέχον σπίτι μας. Μια ουτοπία; Ίσως. Αλλά είπα στον εαυτό μου ότι πρέπει να προσπαθήσω.

Ευχαριστώ από καρδιάς όσους μπορούν να κάνουν μια δωρεά, ακόμη και ανώνυμη, ακόμη και συμβολική. Ευχαριστώ εξίσου όσους σταμάτησαν να διαβάσουν αυτές τις λίγες γραμμές, γιατί αν δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κάνουν καμία δωρεά, ελπίζω να λάβουν με τη σειρά τους ελπίδα, εμπιστοσύνη ή έμπνευση, όπως αυτή που έλαβα εγώ διαβάζοντας τόσες θλιβερές ιστορίες, που έχουν κοινό το εξαιρετικό πάθος να «βγουν από το αδιέξοδο».