Επιστολή αγωνίας

Σας γράφω σήμερα με ό,τι έχω: την ειλικρίνειά μου, την κούρασή μου, αλλά και την ελπίδα μου.

Πριν από μερικές εβδομάδες, έπεσα θύμα βίαιης επίθεσης. Έχω υποστεί κάταγμα του κοτύλου, με 90 ημέρες ανικανότητας προς εργασία. Από τότε, όλα έχουν γίνει πολύπλοκα. Ζω αυτή τη στιγμή στο σπίτι του πρώην συντρόφου μου, σε ένα βαρύ και ασταθές περιβάλλον. Δεν έχω δικό μου σπίτι, δεν έχω εισόδημα, μόλις 750 ευρώ, δεν έχω ασφάλεια. Κάθε μέρα είναι ένας αγώνας, είμαι σε αναπηρικό καροτσάκι, τίποτα δεν είναι προσαρμοσμένο για μένα. Γράφω αυτή την επιστολή σαν μια τελευταία φιάλη στη θάλασσα, γιατί χρειάζομαι βοήθεια.

Παρά όλα αυτά, παραμένω δυνατή και διατηρώ την πίστη μου. Είμαι ένας άνθρωπος καλοσυνάτος, πάντα στραμμένος προς τους άλλους, με μια καρδιά γεμάτη σχέδια. Ονειρεύομαι μια πιο ήρεμη, πιο δίκαιη ζωή. Θέλω να ξαναχτίσω, να ανακάμψω, να προσφέρω ένα πιο σταθερό μέλλον στην κόρη μου και στον εαυτό μου. Αλλά μόνη μου, δεν τα καταφέρνω πια.

Χρειάζομαι υποστήριξη, ένα χεράκι, έστω και μικρό. Οικονομική ή υλική βοήθεια, ένα συμπονετικό βλέμμα, ένα χέρι που θα μου τείνει... κάτι που θα με βοηθήσει να αναπνεύσω λίγο, να θέσω τα πρώτα θεμέλια μιας νέας ζωής. Δεν είναι εύκολο να γράψω αυτά τα λόγια, αλλά είναι απαραίτητο.

Σας ευχαριστώ που αφιερώσατε χρόνο για να με διαβάσετε. Ελπίζω, από τα βάθη της καρδιάς μου, ότι αυτά τα λόγια θα αγγίξουν κάποιον.

Με όλο μου το σεβασμό