To nie jest tylko mieszkanie. To moje miejsce.

To mieszkanie, które moi pradziadkowie otrzymali po II wojnie światowej w zamian za pozostawione mienie w Wilnie. To właśnie mój pradziadek zaprojektował park leżący nieopodal, zostawiając w tej przestrzeni swój ślad, tak jak całe pokolenia mojej rodziny pozostawiły go w tym mieszkaniu.

To tutaj dorastały kolejne pokolenia. Tu mieszkali moi pradziadkowie, dziadkowie, mama, bracia, a później również moja córka. To tutaj uczyłam się, świętowałam, grałam z babcią w karty i słuchałam opowieści o dawnych czasach.

Dla mnie korzenie, rodzina i dziedzictwo są najważniejsze. W tym mieszkaniu wciąż jest mnóstwo pamiątek – nie tylko z Wilna, ale też po moich pradziadkach i dziadkach. Każdy mebel, każdy obraz przywołuje wspomnienia wspólnie przeżytych chwil.

Przez lata ja i mój mąż opiekowaliśmy się dziadkami – byliśmy przy nich niemal do końca. Mój mąż, z którym jestem od czasów szkoły podstawowej, od ponad 30 lat, był dla nich kimś więcej niż wnukiem. To właśnie z nami spędzali najwięcej czasu – przy kartach, opowieściach, spacerach.

Zawsze mówiono, że mieszkanie pozostanie w rodzinie. Dziś jednak sytuacja wygląda inaczej. Wujek, syn dziadków, który formalnie je odziedziczył, jako 18-latek wyjechał za granicę i tam ułożył sobie życie. Teraz ma ponad 60 lat i w rodzinnym mieszkaniu tylko bywał. Sam otwarcie mówi, że nie czuje z nim żadnej więzi ani wspomnień. Dlatego postanowił je sprzedać – bo nie jest mu potrzebne.

Ja natomiast nie potrafię pogodzić się z myślą, że to miejsce – pełne rodzinnych pamiątek, wspomnień i historii – mogłoby zostać utracone. Dlatego chcemy z mężem odkupić to mieszkanie od wujka i zachować je w rodzinie, tak jak zawsze mówiono, że będzie.

Wujek dał nam możliwość wykupienia mieszkania. Niestety mamy na to bardzo mało czasu, tylko kilka miesięcy.

Dlatego proszę o pomoc.

To nie jest inwestycja w mury i ściany. To inwestycja w pamięć, w dziedzictwo i w ciągłość rodzinnej opowieści.

Każda wpłata to cegiełka do tego, by to mieszkanie nie zostało utracone. Pomóżcie mi ocalić miejsce, w którym bije serce mojej rodziny.

Z całego serca dziękuję.

Agnieszka