Böyle biteceğini hiç düşünmemiştim. Hiç böyle değil.

22 yaşında, şimdiye kadar hayatımı düzene sokmuş olacağımı düşünmüştüm. Bir planım olacağını düşünmüştüm. Ama şimdi, ihtiyacım olmayan giysilerle dolu bir sırt çantam ve gidecek hiçbir yerim yokken, planımın ne olduğunu bile bilmiyorum. Ailem bu sabah beni evden attı, sözleri soğuk ve kesindi, sanki yüzüme bir kapı çarpılmış gibi.

"Defol," dedi babam, sesi taş gibiydi. "Artık çocuk değilsin. Bir çözüm bul."

Ne diyeceğimi bilemedim. Nasıl karşılık vereceğimi bilemedim. Onlar benim gidişimi izlerken, ben orada donakalmış durdum; sanki bir yabancının uzaklaşmasını izliyorlarmış gibi. Sanki ben önemli değilmişim gibi.

Birini aramayı düşündüm — belki eski arkadaşlarımdan birini — ama kim benim gibi birine yardım etmek ister ki? Liseden beri kimseyle iletişimde kalmadım. Hepsi hayatlarına devam etti, büyüdü, hayatlarını yoluna koydu. Bir işte bile zor duruyorum, kalacak bir yer bulmak bir yana.

Belki günü atlatmanın bir yolunu bulabilirim diye düşünerek yürümeye çalıştım. Güneş hâlâ gökyüzünde, ama sanki üzerime batıyormuş gibi hissediyorum. Sokaklar boş, insanlar aceleyle geçip gidiyor ve ben görünmezmişim gibi hissediyorum. Karnım guruldıyor, ama cebimde tek kuruşum yok. Bozuk para bile yok.

Eve dönmeyi düşündüm, ama yapamayacağımı biliyorum. Beni istemediğini açıkça belli ettiler. Ve hangisi daha kötü bilmiyorum: kovulmak mı, yoksa kimsenin beni özlemediğini bilmek mi?

Parkta bir bank buldum. Hava soğuk ve bank sandığımdan daha sert. Isınmak için dizlerimi çekiyorum ama hiçbir şey işe yaramıyor. Açlık içimi kemiriyor ama ondan da çok yalnızlık. Sanki batıyormuşum, yok oluyormuşum gibi hissediyorum.

Bundan kaçmak için bir saniye gözlerimi kapatıyorum. Ama kaçamıyorum. Şimdi ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Nereye gitmeliyim? Kim umursayacak ki?

Tek bildiğim şey, geri dönüşün olmadığı. Her şeyi mahvettim. Ve şimdi, sadece ben ve bu boş şehir var.