Çaresiz bir durumdayım.

Biz çiftçi bir aileyiz, ancak dünyadaki koşullar ve yıkıcı sonuçlar doğuran iş kararları nedeniyle çıkmaza girdik. Durumumuzdan yararlanarak, talep ettikleri borcu ödemediğimiz takdirde mallarımızı haczederek bizi tehdit eden acımasız alacaklıların elindeyiz (doğrudan pazarlık yaptığımız alacaklıların bilgisi dışında). Babam her şeyi göstermiyor ama artık çaresizliğini gizlemiyor, uyuyamıyor, annem de bundan acı çekiyor, birikimlerini kaybetti, eski atasözü "ekmek olmayan evde herkes kavga eder ve kimse haklı değildir" geçerli. Ocak ayında baba olacağım ve kendimi geleceksiz, mücadele edecek gücüm kalmamış görüyorum. Bu çaresiz bir durum.

Ama hayattaki her şey gibi, sadece ölümün çözümü yoktur. Bu durumda, bir arsa satmaya çalışıyoruz ve sattığımızda borçlarımızı ödeyip bu zorbalıktan kurtulacağız. Bir geleceğimiz olacak. Sadece arsayı satmamız gerekiyor. Hızlı bir şekilde.

Yarın satabilir miyiz, yoksa bir ay sonra mı, bilmiyorum, ama bir ay sonra çok geç olacak. Bağları işlemek, bağbozumuya başlamak, traktörün bakımını yapmak için paramız yok... Yemek için paramız olmadığını söylemiyorum çünkü sebze bahçesi ve hayvanlar bizi besliyor. Ve her an işimiz için gerekli ekipmanları, traktörü ve makineleri almaya geleceklerini söyleyerek bizi tehdit eden alacaklılarla başa çıkacak paramız yok. Arazi satılır satılmaz işleri düzene sokabiliriz.

Para vermiyorum, sadece satış gerçekleşene kadar borç para istiyorum.