Geç saatlerdeki gün batımının ışınlarıyla loş bir şekilde aydınlatılmış küçük bir odada, titreyen ellerime bakıyorum. Doktorlar bana, geriye kalan zamanımın yıllar değil, aylarla ölçüldüğünü söylediler. Artık öfke hissetmiyorum, sadece içimi yakan bir arzu var: çocukluğumdan beri piramitler, firavunlar ve tanrılarla ilgili kitapların tozlu sayfalarında okuduğum Mısır’ı görmek.

Son birikimlerim ve arkadaşlarımın yardımıyla kısa bir seyahat rezervasyonu yapmayı başardım. Uçak çölün üzerine alçaldığında ve Nil, altın rengi kumların arasından yeşil bir şerit gibi göründüğünde gözlerim yaşlarla doldu. Hayalimin gerçek olduğuna inanamıyordum.

Ertesi gün, gün batımında, Giza Piramitleri’nin önünde duruyordum. Rüzgâr, kumun ve tarihin kokusunu taşıyordu. Oturdum, sırtımı binlerce yıllık bir taşa dayadım. Etrafımda turistler fotoğraf çekiyordu, ama ben sadece gözlerimi kapattım ve zamanın uzadığını hissettim. Oradaydım, sonsuzluğun önünde duruyordum ve bir an için hastalık artık önemsiz hale gelmişti.

Çölün sıcak sessizliğinde fısıldadım: “Artık huzur içinde gidebilirim.” Ve gülümsedim, çünkü hayalim gerçekleşmişti.