Sevgili Facebook arkadaşlarım, sevgili ailem... Hayatımın son birkaç yılı benim için bir kabus gibiydi. Belki pek çok kişi bilmiyor olabilir ama son iki yıldır İngiltere’deki sosyal hizmetler kurumuyla kızım Isabella için mücadele ediyorum. Zorlu bir mücadelenin ve pek çok gözyaşının ardından, aile davasını kazanmayı başararak kendimi affettirdim ve kızım Isabella’yı Romanya’ya getirdim. İngiliz devleti, beni kızımın annesinden ayırmak için elinden gelen her şeyi yaptı. İngiliz yetkililer, duruşma sırasında yalanlar söyleyerek beni uzaklaştırmaya ve kızımın evlatlık verilmesini desteklemeye çalıştılar; oysa benim tek istediğim onun iyiliği ve normal bir aile hayatıydı. Polis, "Claire's Law" adlı bir ihbar programı aracılığıyla, partnerimin talebi üzerine 23 adet istismar, ölümcül olmayan boğma ve ateşli silah kullanma suçlamasıyla hakkımda dava açtı. Kızımın annesine otizm teşhisi konmuştu. Ben bilmiyordum... Polis pasaportumu çoktan almıştı, beni bir çamaşırhanede ek iş yapmaya zorluyordu, bu da aile davasındaki ebeveynlik değerlendirmesini etkiledi. Yukarıdaki suçlamalar hiçbir şekilde paylaşılmamalıydı. Ben bunu yapmadım. Silah kullanmadım, kimseyi boğmadım. Şimdiye kadar bu suçlardan yargılanmış, hatta hapiste olmalıydım, ama hâlâ buradayım. Hâlâ buradayım, ama hâlâ acı çekiyorum, çünkü bundan sonra hayatımın bu olay tarafından yönlendirilmesine izin veremem. Her şeyimi kaybetmiş gibi kalbimde bu boşlukla kalamam. Küçük kızın annesi benden korkuyor, sizin yardımınız olmadan kendimi yalnız ve çaresiz hissediyorum.

DeepL.com (ücretsiz sürüm) ile çevrilmiştir.