Bu satırları okuyorsanız, muhtemelen hayatınız Fabry’nin hayatıyla kesiştiği içindir; ya da belki de buraya tesadüfen geldiniz ve onu hiç tanımadınız.

Kocam, kızlarımız doğduktan sonra birkaç yıl önce teşhis edilen bir hastalıkla mücadele ettikten sonra, birkaç gün önce aramızdan ayrıldı. Onu her zaman ayıran gücü, inanılmaz canlılığı ve neşesine rağmen, hastalık onu haksız ve erken bir şekilde bizden aldı, onu tanıyan ve seven herkesin hayatında hiçbir şeyin ve hiç kimsenin asla dolduramayacağı bir boşluk bıraktı.

Yine de Fabry umutsuzluk değil, yaşamak ve geleceğe bakmak için bir istek bıraktı; bize azim ve cesaret bıraktı, çünkü o tüm bunlardı ve ben, benim ve kızlarımız için, bizim ne olduğumuzu, onun ne olduğunu sürdürmek istiyorum.

Bu duygularla, ama aynı zamanda son derece alçakgönüllülükle ve onurla, bu bağış kampanyasını başlatmaya karar verdim. Tek bir gelirle ve kızlarımız henüz küçükken, yolun uzun olacağını biliyorum; elbette sevinçle dolu, ama kaçınılmaz olarak zorlu da olacak. Mevcut ipotek ödemelerini sürdürmek benim için düşünülemez, ancak 40.000 € ve biraz çaba ile taksitleri benim için karşılanabilir bir düzeye indirip mevcut evimizi elimizde tutabileceğimi düşünüyorum. Bir ütopya mı? Belki. Ama kendime denemem gerektiğini söyledim.

Anonim ya da sembolik de olsa bağışta bulunabilecek herkese içtenlikle teşekkür ederim; bu birkaç satırı okumak için zaman ayıranlara da aynı şekilde teşekkür ederim, çünkü bağış yapamasanız ya da yapmak istemeseniz bile, umarım siz de benim birçok üzücü hikayeyi okurken aldığım gibi umut, güven ya da ilham alırsınız; bu hikayelerin hepsini "bunu aşma" konusundaki olağanüstü arzusu birleştiriyor.