Nazywam się Emanuela i piszę ten list z wielkim trudem, ale też z szczerością i nadzieją.

W tym delikatnym momencie mojego życia zmagam się z sytuacją, której nigdy bym sobie nie wyobrażała: realnym ryzykiem utraty domu, jedynego miejsca, które stanowi dla mnie i mojej rodziny bezpieczeństwo, stabilność i ochronę.

W ostatnich latach robiłam wszystko, co w mojej mocy, aby się utrzymać, zaciskając zęby i szukając rozwiązań, ale wydarzenia, na które nie miałam wpływu, sprawiły, że ta walka stawała się coraz trudniejsza. Wydatki się kumulowały, dochody przestały wystarczać, a ciężar tej sytuacji stał się nie do zniesienia.

Dom to nie tylko dach nad głową: to miejsce, w którym przechowujemy wspomnienia, gdzie znajdujemy schronienie w trudnych chwilach, gdzie każdego dnia próbujemy zacząć od nowa. Utrata domu oznaczałaby utratę znacznie więcej niż tylko czterech ścian.

Dlatego dzisiaj z pokorą proszę o pomoc.

Każdy wkład, nawet najmniejszy, może mieć ogromne znaczenie i pomóc mi zyskać czas, odetchnąć i znaleźć trwałe rozwiązanie.

Kto nie może wesprzeć mnie finansowo, może mi pomóc, udostępniając tę prośbę lub po prostu słowem otuchy: to również ma większe znaczenie, niż można sobie wyobrazić.

Z całego serca dziękuję wszystkim, którzy przeczytają te słowa, tym, którzy wyciągną do mnie rękę i pomogą mi nie czuć się samotną w tym tak delikatnym momencie.

Z wdzięcznością i nadzieją,

Emanuela