„Gdybyś zobaczył mnie idącą ulicą, prawdopodobnie pomyślałbyś, że wszystko ze mną w porządku. Uśmiecham się, rozmawiam, staram się żyć normalnie. Ale tego, czego nie widać, to nieustanna walka tocząca się w moim ciele. Za każdym uśmiechem kryje się ból, od którego nie mogę uciec. Za każdym krokiem, który stawiam, kryje się ukryta walka, której większość ludzi nigdy nie zrozumie. Moja choroba jest niewidoczna dla świata zewnętrznego, ale niszczy mnie od środka”.

„Życie z chorobą, której nikt nie widzi, jest jedną z najtrudniejszych rzeczy, jakich może doświadczyć człowiek. Ludzie patrzą na mnie i mówią: „Wyglądasz na zdrową”. Ale prawda jest taka, że moje zdrowie się rozpada, a ja dźwigam ciężar, którego nie da się opisać słowami. Moja dokumentacja medyczna istnieje, ale jest w całości w języku łotewskim – języku, którego wiele osób spoza mojego kraju nawet nie potrafi przeczytać. To sprawia, że moja walka jest jeszcze bardziej samotna, ponieważ dowody mojego cierpienia są zamknięte w dokumentach, których większość ludzi nie rozumie”.

„Pilnie potrzebuję operacji, która może zmienić moje życie. Potrzebuję rehabilitacji, aby nauczyć się żyć na nowo. Potrzebuję leków, aby radzić sobie z bólem i dalej walczyć. Jednak koszty są przytłaczające i bez darowizn nie dam rady. Koszty operacji są na razie tylko szacunkowe, a koszty rehabilitacji i leków zostaną obliczone dopiero po rozpoczęciu leczenia. Ta niepewność sprawia, że jest mi jeszcze trudniej, ponieważ jestem uwięziona między bólem a nadzieją, wiedząc, że bez pomocy wyleczenie jest niemożliwe”.

„Są dni, kiedy ból jest tak silny, że czuję, jakbym miała się załamać. Są noce, kiedy nie mogę spać, kiedy płaczę, zastanawiając się, jak długo jeszcze dam radę to znosić. Często ukrywam swoje cierpienie, bo nie chcę być ciężarem dla innych. Ale prawda jest taka, że nie dam już rady sama. Potrzebuję pomocy. Potrzebuję współczucia. Potrzebuję ludzi, którzy są gotowi otworzyć swoje serca i stanąć u mojego boku w tej walce”.

„Każda darowizna, bez względu na to, jak niewielka, jest kołem ratunkowym. 5 euro, 10 euro, 50 euro – nie ma znaczenia, jaka to kwota, liczy się miłość, która za nią stoi. Twoja darowizna to nie tylko pieniądze, to dar życia, szansa dla mnie, by oddychać swobodniej, żyć bez nieznośnego bólu i znów wierzyć w jutro. Twoja dobroć ma moc zamienić moje ukryte łzy w nadzieję, a moje ciche cierpienie w uzdrowienie”.

„Nie proszę o luksus. Nie proszę o wygodę. Proszę po prostu o szansę na leczenie, które może uratować moje zdrowie i przywrócić mi życie. Wiem, że jest wiele innych spraw, ale jeśli moja historia porusza Twoje serce, proszę, rozważ przekazanie darowizny. Każdy akt hojności to krok w kierunku uzdrowienia, krok w kierunku uwolnienia się od bólu, krok w kierunku samego życia”.

*„Chociaż mojej choroby nie widać, Wasze współczucie może sprawić, że jej wpływ stanie się widoczny. Razem możemy zamienić rozpacz w nadzieję. Razem możemy zamienić ból w uzdrowienie. Wasze darowizny zapewnią mi nie tylko leczenie, ale także szansę na godne życie, uśmiech bez ukrywania bólu i marzenie o zdrowszym jutrze.

Z głębi serca dziękuję za przeczytanie mojej historii, za wiarę we mnie i za pomoc w tej niewidzialnej walce. Wasza dobroć jest światłem, którego trzymam się w najciemniejszych chwilach”.*