Nie sądziłam, że kiedykolwiek będę musiała to zrobić, ale oto jesteśmy…

Jestem samotną mamą, mam 29 lat i mam kłopoty finansowe. Słowa już padły, teraz pozwólcie mi wyjaśnić, jak do tego doszło.

Głównym powodem moich kłopotów finansowych jest to, że zawsze chciałam, aby szczęście mojej rodziny było dla mnie najważniejsze, nawet jeśli musiałam się pozbawiać, aby sprawić im radość. Doszłam jednak do punktu, w którym sytuacja stała się tak trudna, że nie mogę spać w nocy, a na samą myśl o komornikach pukających do moich drzwi codziennie czuję ucisk w żołądku… Codziennie mam ponure myśli, czasami nawet moje troje dzieci nie potrafi ich wyrzucić z mojej głowy, chociaż oddałabym za nie wszystko. Ale mówię sobie, że dla mnie byłoby to łatwiejsze, że nie chcę takiego życia dla moich dzieci. Chcę zbudować im przyszłość, ale nie jestem w stanie tego zrobić, moje łzy mają gorzki smak, nie wiem już, co robić.

Oto więc ostatnia butelka wrzucona do morza. Nigdy nikogo o nic nie proszę, ale nie mam już wyboru. Jeśli chcę widzieć, jak dorastają moje dzieci, muszę poprosić o pomoc, bo inaczej nie dam sobie rady.

Do Was, którzy czytacie tę wiadomość: nawet niewielka darowizna zdjęłaby ogromny ciężar z mojego serca i byłabym Wam za to wdzięczna do końca życia. Wiem, że to tylko słowa, ale to wszystko, co mam dzisiaj – wieczną wdzięczność dla Was.

Dziękuję w imieniu mamy pogrążonej w ciemności, która ma nadzieję dostrzec iskierkę nadziei.