Szanowni Państwo,

długo zastanawiałem się, czy powinienem to napisać. Nie jest mi łatwo. Ale czasami przychodzi moment, kiedy trzeba przyznać, że sam już nie dajesz rady. I że jedyną drogą naprzód jest poproszenie o pomoc.

Jakiś czas temu rozstałem się z partnerką. Dzieci zostały z nią, więc zostawiłem jej dom – chciałem, żeby miały bezpieczne schronienie. Ale dom został później sprzedany. Wszystko, co budowałem, zniknęło. Mimo to pozostałem przy mojej córce, która zmagała się z uzależnieniem. Pomagałem jej, jak tylko mogłem. Razem przeszliśmy przez piekło, ale dziś jest już na dobrej drodze. Uratowałem ją – i to znaczy dla mnie więcej niż cokolwiek innego.

Ale ta droga pozostawiła po sobie ślady. Z powodu długów i kosztów straciłem samochód, popadłem w kłopoty finansowe. Mimo to mam pracę i staram się jak mogę.

Teraz mieszkam z rodzicami, którzy są bardzo chorzy. Mama walczy z rakiem, a tata też jest w złym stanie zdrowia. Wróciłem do domu, żeby im pomóc. Dom jest stary, okna przepuszczają zimno, a piec już dawno się zużył. Zbliża się zima — i chciałbym zapewnić im przynajmniej ciepło w domu.

Nie mogę dostać kredytu. Próbowałem. Ale przeszłość mnie goni. Dlatego zwracam się do was. Z ostatnimi siłami i wielką odwagą.

Jeśli możecie pomóc — darowizną, pracą, radą — będę niezmiernie wdzięczny. Nie dla siebie. Dla rodziców. Aby zapewnić im przynajmniej w tych trudnych czasach odrobinę godności i ciepła.

Dziękuję za przeczytanie. Dziękuję, że nie jest wam obojętnie.

Z wyrazami szacunku,  

Bostjan