Moja prababcia pozostawiła nam swoją ziemię – kawałek ziemi, który kochała całym sercem. Był to jej prezent dla nas, miejsce, w którym nasza rodzina mogła się rozwijać i prosperować. W 2004 roku moja mama, ciężko pracująca kobieta, która sama wychowywała czworo dzieci, zaczęła budować na tej ziemi dom – dom, który miał być jej spuścizną. Ale ciągle spotykały ją rozczarowania: wykonawcy zabierali jej pieniądze, zostawiali niedokończone ściany i znikali. Nigdy nie doczekała się ukończenia budowy.

Przejęłam jej marzenie, zdeterminowana, by dokończyć to, co zaczęła. Przez ponad 6 lat wraz z partnerem włożyliśmy w to wszystko – nasze oszczędności, energię, nadzieję. Ale dom był w opłakanym stanie: źle zbudowany, miejscami rozpadający się, co zmuszało nas do rozbiórki i odbudowy. Każdy krok naprzód był jak dwa kroki wstecz. Potem pojawiły się rosnące koszty – materiały, na które zaplanowaliśmy budżet lata temu, są teraz dwa, trzy razy droższe. Czujemy się jak w niekończącej się pętli, z której nie możemy się wyrwać.

Teraz, z naszym nowo narodzonym dzieckiem, stawka jest wyższa niż kiedykolwiek. Miejsce, w którym mieszkamy, nie jest nasze, a właściciel wkrótce się tu wraca. Nie będziemy mieli gdzie się podziać. Emocjonalnie i fizycznie się załamujemy. Boję się, że to rozbije moją rodzinę. Ten dom to nie tylko ściany; to nasza przeszłość, nasza przyszłość, nasze wszystko.

Potrzebujemy 25 000 EUR, aby dokończyć niezbędne prace: solidny dach, drzwi i okna, aby dom nadawał się do zamieszkania. Każdy dolar przybliża nas do wprowadzenia się i ucieczki z tego koszmaru.

Twoja pomoc to nie tylko cegły i zaprawa – to szansa dla rodziny na uleczenie ran, uczczenie miłości matki i dotrzymanie obietnicy złożonej przeszłości. Nawet 5 lub 10 euro znaczy dla nas wszystko. Proszę, stań się częścią naszej historii.