Nazywam się Loay, mam 28 lat i pochodzę ze Strefy Gazy.

Mój dom został całkowicie zniszczony, a ja mieszkam z rodziną w małym namiocie, który nie chroni nas przed nocnym chłodem ani palącym upałem w ciągu dnia.

Mam małą córeczkę o imieniu Mila.

Nie ma mleka, jedzenia, a nawet pieluch.

Głodujemy i grozi nam zagłada.

Każdy dzień to walka o przetrwanie, a trudne warunki stały się nie do zniesienia.

Zwracam się do waszych serc: każda pomoc, nawet najmniejsza, może uratować moje życie, życie mojej córki i przyszłość mojej rodziny. – Loay

Nazywam się Valentina, pochodzę z Modeny.

Loay i ja rozmawiamy codziennie, a kiedy pozwala na to internet, widzimy się.

On i jego młoda rodzina to wspaniali ludzie: słodcy, życzliwi i bezinteresowni.

Mają wielkie serca, które znają ból i nadzieję w oczach tych, którzy wierzą, że na świecie wciąż może być piękno.

Mila, ich ukochana córka, to piękna dziewczynka, zawsze uśmiechnięta, machająca do ciebie przez ekran telefonu swoją małą rączką, z szeroko otwartymi, niewinnymi oczami.

Każdego dnia każdy z nas powinien przytulić Milę i chronić czystość jej serca niczym tarczę miłości.

Uścisk jest lepszą zasłoną chroniącą ją przed zimnem, uścisk jest ciepłym kocem, w który można ją otulić, gdy ramiona rodziców już nie wystarczają, uścisk jest ciepłą sukienką, która pozwala jej się bawić, uścisk jest posiłkiem, który ogrzewa jej serce.

Przytulajmy Milę dzień po dniu, aby mogła rosnąć i cieszyć się życiem.