Witam,

nazywam się Zdravko. Jestem pielęgniarzem ze Słowenii, obecnie pracuję w podstawowej opiece zdrowotnej. Od wielu lat moje życie zawodowe jest ściśle związane z osobami doświadczającymi trudności psychicznych, żałoby i straty.

Przed objęciem obecnego stanowiska przez 14 lat pracowałem w psychiatrii i opiece psychiatrycznej. W tym czasie często rozmawiałem z osobami, które straciły bliską osobę — czasem nagle, a czasem w wyniku samobójstwa. Te rozmowy pozostały w mojej pamięci. Pozostały w mojej pamięci nie tylko jako profesjonalisty, ale także jako człowieka.

Straciłam brata, który popełnił samobójstwo.

To doświadczenie dało mi głębokie, osobiste zrozumienie tego, co oznacza utrata ukochanej osoby w ten sposób — szok, pytania bez odpowiedzi, cisza, która często następuje po tym wydarzeniu, oraz brak zorganizowanego wsparcia dla tych, którzy pozostali. Jest to coś, z czym nigdy w pełni się nie „godzi”, ale uczy się z tym żyć.

Ta osobista strata jest jednym z głównych powodów, dla których moja ścieżka zawodowa jest tak ściśle związana ze zdrowiem psychicznym, zapobieganiem samobójstwom i wsparciem dla rodzin osób zmarłych.

Pomimo pracy w pełnym wymiarze godzin postanowiłam kontynuować naukę. W 2025 roku ukończyłam studia magisterskie w oparciu o międzynarodowy projekt badawczy realizowany między Słowenią a Szwecją, skupiający się na stereotypach i uprzedzeniach dotyczących zdrowia psychicznego w populacji ogólnej. Od tego czasu zapraszano mnie do udziału w kilku badaniach jako badaczka oraz do wygłaszania przemówień na międzynarodowych konferencjach.

Jednak to nie koniec mojej podróży.

W październiku 2026 roku chciałabym zapisać się na studia doktoranckie z zakresu nauk o zdrowiu. Moim celem nie jest prestiż akademicki. Moim celem jest wywarcie wpływu.

Poprzez studia doktoranckie chcę:

• wnosić wkład w badania, które poprawiają zrozumienie stygmatyzacji zdrowia psychicznego,
• pomóc w opracowaniu lepszych i bardziej dostępnych systemów wsparcia dla osób, które straciły bliską osobę w wyniku samobójstwa,
• wspierać rodziców, którzy doświadczyli utraty dziecka,
• oraz, w dłuższej perspektywie, kształcić przyszłych pielęgniarzy i pracowników służby zdrowia, wyposażając ich w empatię, wiedzę opartą na dowodach naukowych i humanitaryzm.

Samobójstwo pozostaje poważnym problemem zdrowia publicznego na całym świecie. Każde samobójstwo wpływa na życie wielu osób — rodzin, przyjaciół, współpracowników. Jednak wsparcie dla osób dotkniętych tą tragedią jest często fragmentaryczne lub niewystarczające. Wierzę, że połączenie badań, edukacji i doświadczeń życiowych może doprowadzić do znaczących zmian.

Aby móc zapisać się na studia doktoranckie, będę potrzebować około 15 000 EUR, które zostaną przeznaczone na:

• opłaty za naukę,
• obowiązkowe zajęcia akademickie,
• podróże związane z konferencjami i obowiązkami doktoranckimi.

Będę kontynuować pracę równolegle ze studiami, tak jak zawsze.

Jeśli zdecydujesz się wesprzeć tę podróż, nie pomagasz po prostu jednej osobie w nauce. Wspierasz wiedzę ukształtowaną zarówno przez doświadczenie zawodowe, jak i osobistą stratę, mającą na celu poprawę opieki psychiatrycznej i wsparcia dla tych, którzy najbardziej tego potrzebują.

Dziękuję za przeczytanie, udostępnienie i wszelkie wsparcie, jakie możecie zaoferować.

Z wyrazami wdzięczności,

Zdravko