Podczas pobytu na Bali pracowałem jako wolontariusz w stowarzyszeniu Setulus Hati i pojechaliśmy odwiedzić Agusa i jego ojca

Agus to 10-letni chłopiec z niepełnosprawnością zarówno fizyczną, jak i neurologiczną 

Ojciec robi wszystko, co w jego mocy, aby się nim opiekować 

Matka zmarła podczas porodu 

Ojciec pracuje jako rolnik i stara się przyjmować tylko takie zlecenia, które pozwalają mu wracać do domu każdego wieczoru, ale kiedy brakuje mu pieniędzy i jedzenia, jest zmuszony przyjmować wszystko, co mu zaproponują

Zdarza się, że czasami pozostaje poza domem przez jedną lub dwie noce, a Agus zostaje sam w domu 

Nie je 

Nie pije 

Nie chodzi do toalety 

Czasami nawet spada z łóżka i leży tam, na deszczu, czekając, aż tata wróci, by ponownie położyć go na stole 

Kiedy dotarliśmy do ich domu, wiedziałem, czego mogę się spodziewać – opowiedziano mi już o ich historii 

A jednak, gdy zobaczyłem uśmiech ojca i uśmiech Agusa, wybuchnąłem płaczem jak idiota 

Od razu się schowałem, bo wydawało mi się to brakiem szacunku wobec nich – ludzi, którzy prowadzą tak ciężkie życie, a mimo to potrafią się uśmiechać 

 Przywieźliśmy im ryż, jajka i trochę pieniędzy 

Ale to za mało! Chłopaki, potrzebuję waszej pomocy 

Chciałbym, żeby mieli przynajmniej co jeść, żeby tata mógł zostać w domu i nie zostawiać Agusa samego 

Następnie najbardziej ambitnym projektem jest stworzenie nowego źródła dochodu dla taty! Ten pan ma niesamowite zdolności manualne, jest prawdziwym artystą, potrafiącym wykuć z pnia drzewa lub bloku kamienia absurdalne figury 

Pomagamy mu?